മലനിരകൾക്കിടയിലുള്ള ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്ന ബാലൻ തന്റെ മുത്തച്ഛൻ മാധവനോടൊപ്പം താമസിച്ചിരുന്നു. മാധവൻ ഒരു പ്രശസ്തനായ ശില്പിയായിരുന്നു. എന്നാൽ അർജുൻ എപ്പോഴും എന്തെങ്കിലും വേണമെന്ന് കൊതിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു കുട്ടിയായിരുന്നു. പുതിയ കളിപ്പാട്ടങ്ങൾക്കും മധുരത്തിനും വേണ്ടി അവൻ എപ്പോഴും ഓടി നടക്കുമായിരുന്നു. ഈ ആഗ്രഹം കാരണം അവന് ഒന്നിനും ശ്രദ്ധിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല.
ഒരിക്കൽ, മുത്തച്ഛൻ ഒരു ശില്പം നിർമ്മിക്കുന്നത് നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ അർജുൻ ചോദിച്ചു, "മുത്തച്ഛാ, എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇത്ര സാവധാനം ചെയ്യുന്നത്? വേഗത്തിൽ ചെയ്താൽ നമുക്ക് കൂടുതൽ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാം!"
മാധവൻ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, "അർജുൻ, എന്റെ മനസ്സിൽ ലാഭത്തെക്കുറിച്ചോ മറ്റോ ഉള്ള ആഗ്രഹങ്ങളില്ല. ഞാൻ ഈ ശില്പത്തിൽ മാത്രം ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നു. ആഗ്രഹങ്ങൾ കുറയുമ്പോൾ മാത്രമേ ശരിയായ രീതിയിൽ പ്രവർത്തിക്കാൻ കഴിയൂ."
അർജുൻ ഇത് ശ്രദ്ധിച്ചു. കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം, ഒരു ധനികൻ മാധവന് വലിയൊരു തുക വാഗ്ദാനം ചെയ്തു, പക്ഷേ ഗുണനിലവാരം കുറഞ്ഞ ഒരു ശില്പം വേഗത്തിൽ ഉണ്ടാക്കണമെന്നായിരുന്നു വ്യവസ്ഥ. മാധവൻ അത് നിരസിച്ചു. പണത്തേക്കാൾ ഉപരിയായി തന്റെ കലയോടുള്ള സത്യസന്ധതയ്ക്കാണ് അദ്ദേഹം മുൻഗണന നൽകിയത്.
അർജുനും ഇത് മനസ്സിലാക്കി. അവൻ ചെറിയ മരപ്പാവകൾ ഉണ്ടാക്കാൻ തുടങ്ങി. അവ എത്ര വിൽക്കാം എന്നോ എത്ര പേർ പുകഴ്ത്തും എന്നോ അവൻ ചിന്തിച്ചില്ല. അവൻ തന്റെ ജോലിയെ മാത്രം സ്നേഹിച്ചു. കുറച്ചു കാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ഒരു വലിയ കലാകാരൻ അർജുന്റെ പാവകൾ കണ്ട് അത്ഭുതപ്പെടുകയും അവനെ രാജകൊട്ടാരത്തിലേക്ക് ശുപാർശ ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. അർജുൻ ആഗ്രഹിച്ചതിനേക്കാൾ വലിയ അംഗീകാരങ്ങൾ അവന് ലഭിച്ചു. അവൻ ആഗ്രഹങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ചപ്പോൾ, വിജയം അവനെ തേടി വന്നു.
