ఒక అందమైన గ్రామంలో రాహుల్ అనే బాలుడు, అతని తండ్రి సోమయ్య ఉండేవారు. సోమయ్య చాలా సామాన్యమైన వ్యక్తి, ఉన్నదానితో తృప్తిగా జీవించేవారు. కానీ రాహుల్కు మాత్రం ఎప్పుడూ ఏదో ఒకటి కావాలనే కోరిక ఉండేది. కొత్త బట్టలు, రంగురంగుల బొమ్మలు చూస్తే అతనికి అసూయగా, ఆశగా అనిపించేది.
ఒకరోజు ఆ ఊరికి ఒక వ్యాపారి వచ్చాడు. అతని దగ్గర ఒక 'మాయా వజ్రం' ఉందని, అది ఉంటే కోరుకున్నవన్నీ వస్తాయని అందరూ చెప్పుకున్నారు. రాహుల్ ఆ వజ్రం గురించి కలలు కనడం మొదలుపెట్టాడు. 'ఆ వజ్రం నా దగ్గర ఉంటే నేను చాలా సంతోషంగా ఉంటాను' అని అనుకున్నాడు.
కానీ ఆ వజ్రం మీద ఉన్న ఆశ రాహుల్ను ప్రశాంతంగా ఉండనివ్వలేదు. అతనికి తన దగ్గర ఉన్న వస్తువులన్నీ తక్కువగా అనిపించసాగాయి. ఒక బొమ్మ కావాలనుకుంటే, అది దొరికిన తర్వాత సైకిల్ కావాలని, అది దొరికిన తర్వాత పెద్ద ఇల్లు కావాలని అతని కోరికలు పెరిగిపోసాగాయి. కోరికలు పెరిగే కొద్దీ అతని మనసులో బాధ కూడా పెరుగుతూ వచ్చింది.
ఇది గమనించిన సోమయ్య, 'నాయనా, కోరిక అనేది మంట లాంటిది. దానికి ఎంత ఇంధనం పోస్తే అది అంత పెరిగిపోతుంది. అది నిన్ను ఎప్పటికీ తృప్తి పరచదు, కేవలం ఆవేదనను మాత్రమే ఇస్తుంది' అని చెప్పాడు.
రాహుల్ తన తప్పు తెలుసుకున్నాడు. కోరికలు తీరినా, మళ్ళీ కొత్త కోరికలు పుడతాయని, అది ఒక ముగింపు లేని బాధ అని గ్రహించాడు. అప్పటి నుండి అతను తన దగ్గర ఉన్న చిన్న చిన్న వస్తువులతో సంతోషంగా ఉండటం నేర్చుకున్నాడు. అప్పుడే అతని మనసుకి నిజమైన శాంతి లభించింది.
