ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕಿರಣ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗ ಮತ್ತು ಅವನ ತಂದೆ ಸೋಮನಾಥ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಸೋಮನಾಥನು ಒಬ್ಬ ಸರಳ ವ್ಯಕ್ತಿ, ತನಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದರಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತಿ ಪಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಆದರೆ ಕಿರಣ್ಗೆ ಮಾತ್ರ ಯಾವಾಗಲೂ ಏನನ್ನೋ ಬೇಕೆಂಬ ಹಂಬಲವಿತ್ತು. ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿನ ಬಣ್ಣಬಣ್ಣದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಅಲೆದಾಡುತ್ತಿತ್ತು.
ಒಂದು ದಿನ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಾಪಾರಿ ಬಂದನು. ಅವನ ಬಳಿ ಒಂದು 'ಮಾಯಾ ಕನ್ನಡಿ' ಇತ್ತು. ಆ ಕನ್ನಡಿಯ ಮುಂದೆ ನಿಂತರೆ ನಮಗೆ ಬೇಕಾದ ವಸ್ತುಗಳು ಸಿಗುತ್ತವೆ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆಯಿತ್ತು. ಕಿರಣ್ ಆ ಕನ್ನಡಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಕನಸು ಕಾಣತೊಡಗಿದನು. 'ನನಗೆ ಆ ಕನ್ನಡಿ ಸಿಕ್ಕರೆ ಸಾಕು, ನಾನು ಎಂದಿಗೂ ಸುಖವಾಗಿರುತ್ತೇನೆ' ಎಂದು ಅಂದುಕೊಂಡನು.
ಆದರೆ ಆ ಕನ್ನಡಿಯ ಮೇಲಿನ ಆಸೆಯು ಕಿರಣ್ನನ್ನು ಕಾಡತೊಡಗಿತು. ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ಹಳೆಯ ಆಟಿಕೆಗಳು ಇಷ್ಟವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಹೊಸ ಬಟ್ಟೆಗಳು, ದೊಡ್ಡ ಮನೆಗಳ ಆಸೆ ಅವನನ್ನು ಕಾಡತೊಡಗಿತು. ಆಶ್ಚರ್ಯವೆಂದರೆ, ಆಸೆ ಹೆಚ್ಚಾದಂತೆ ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನ ನೆಮ್ಮದಿ ಕಡಿಮೆಯಾಯಿತು. ಅವನು ಯಾವಾಗಲೂ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಕೊರತೆಯಲ್ಲಿರುವಂತೆ ಅನುಭವಿಸಿದನು.
ಇದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ಸೋಮನಾಥನು, 'ಮಗನೇ, ಆಸೆ ಎಂಬುದು ಒಂದು ಸಾಗರದಂತೆ. ನೀನು ಎಷ್ಟು ನೀರು ಕುಡಿದರೂ ನಿನ್ನ ಬಾಯಾರಿಕೆ ನೀಗುವುದಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಅದು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ' ಎಂದು ತಿಳಿಹೇಳಿದನು.
ತನ್ನ ಆಸೆಗಳು ತನಗೆ ನೆಮ್ಮದಿ ತರುವುದಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಅತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ತರುತ್ತಿವೆ ಎಂದು ಕಿರಣ್ ಅರಿತನು. ಆಸೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟಾಗ ಮಾತ್ರ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಶಾಂತಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಸತ್ಯ ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಯಿತು. ಅಂದಿನಿಂದ ಅವನು ತನಗಿರುವ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಕಲಿತನು.
