ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் தன் தந்தை சோமுவுடன் வசித்து வந்தான். சோமு ஒரு ஏழை விவசாயி, ஆனால் அவரிடம் இருந்த மனநிறைவு பெரிய செல்வந்தர்களிடமும் இல்லை. ஒரு நாள், பக்கத்து ஊர் வணிகன் ஒருவன் ஒரு மாயாஜாலக் கல்லைத் தன்னிடம் வைத்திருப்பதாகக் கேள்விப்பட்டான். அந்த கல்லைத் தொட்டால் போதும், நினைத்த பொருள் எல்லாம் கிடைக்கும் என்று அவன் சொன்னான்.
அன்று முதல் கதிரின் மனம் மாறிவிட்டது. அவனுக்குப் புதிய பொம்மைகள், இனிப்புகள் மற்றும் வண்ணமயமான ஆடைகள் வேண்டும் என்ற ஆசை பிறந்தது. அவன் தன் தந்தையின் கஷ்டத்தைப் பார்க்கவே இல்லை. 'ஏன் நமக்கு நிறையப் பணம் இல்லை?' என்று அடிக்கடி சண்டையிட்டான். அந்த ஆசை அவனது தூக்கத்தையும், மகிழ்ச்சியையும் பறித்தது. அவன் எதைப் பார்த்தாலும், அது தன்னிடமிருந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும் என்றுதான் நினைத்தான்.
ஒரு நாள், அந்த வணிகன் வந்தான். கதிர் அவனிடம் ஓடிச் சென்று, 'அந்தக் கல்லை எனக்குக் கொடுத்துவிடுங்கள்!' என்று கெஞ்சினான். வணிகன் சிரித்துக்கொண்டே, 'இந்தக் கல்லை நீ எடுத்தால், உனக்குத் தேவையான அனைத்தும் கிடைக்கும். ஆனால், ஒருமுறை கிடைத்தவுடன், இன்னும் அதிகமாக வேண்டும் என்ற ஆசை உன்னைத் துரத்தும். அந்த ஆசை உன்னை ஒருபோதும் நிம்மதியாக இருக்க விடாது' என்றான்.
கதிர் யோசித்தான். தான் இப்போது எவ்வளவு கவலையாக இருக்கிறோம் என்று பார்த்தான். ஒரு பொம்மை கேட்டால் அடுத்தது ஒரு மிதிவண்டி வேண்டும், அது கிடைத்தால் ஒரு பெரிய வீடு வேண்டும் எனத் தன் ஆசைகள் ஒரு முடிவில்லாத சங்கிலி போல வளர்ந்து கொண்டே இருப்பதை உணர்ந்தான். தன் தந்தை சோமுவின் முகத்தைப் பார்த்தான்; அவர் எதையும் அதிகம் எதிர்பார்க்காமல், கிடைத்ததை வைத்து மகிழ்ச்சியாக வாழ்வதைக் கண்டு கதிர் வியந்தான். மெல்ல மெல்ல, கதிர் தன் ஆசைகளைக் குறைக்கத் தொடங்கினான். ஆசைகளைக் குறைத்தபோதுதான், அவன் மனதில் அமைதி திரும்பியது.
