పూర్వం సోమనాథననే ఒక గొప్ప ధనవంతుడు ఉండేవాడు. అతనికి ఎంతో బంగారం, భూములు మరియు ఆస్తులు ఉండేవి. కానీ, అంత సంపద ఉన్నా సోమనాథుడు మరియు అతని కుటుంబం ఎప్పుడూ ప్రశాంతంగా ఉండలేకపోయేవారు. అతని కొడుకు అర్జున్ ఎప్పుడూ ఆస్తి పోతుందేమో అని భయపడేవాడు, భార్య సుమతి కూడా సంపదను కాపాడుకోవడానికే సమయం కేటవేసేది.
ఒకరోజు సోమనాథుడు ఒక జ్ఞానిని కలిసి, 'స్వామి, నేను కోట్లు సంపాదించాను, అయినా మా కుటుంబం వీటిని ఎందుకు ఆనందించలేకపోతోంది?' అని అడిగాడు. ఆ జ్ఞాని, 'సోమనాథా, నువ్వు సంపదను పోగు చేయగలవు కానీ, దానిని అనుభవించే శక్తి విధికి మాత్రమే ఉంది. ఒక వ్యక్తి ఎంత సంపాదించినా, విధి అనుగ్రహం ఉంటేనే అతను దానిని అనుభవించగలడు' అని చెప్పారు.
కొంతకాలం తర్వాత, గ్రామంలో కరువు వచ్చింది. అప్పుడు సోమనాథుడు తన సంపదను ప్రజల కోసం ఖర్చు చేశాడు. అప్పుడే అతను ఒక మార్పును గమనించాడు. ఇతరులకు సహాయం చేస్తున్నప్పుడు అతని కుటుంబ సభ్యుల ముఖాల్లో భయం పోయి, నిజమైన సంతోషం కనిపించింది. సంపదను కేవలం దాచుకోవడం కాదు, విధి నిర్ణయించిన విధంగా దానిని సద్వినియోగం చేయడమే నిజమైన సుఖమని అతను తెలుసుకున్నాడు.
