ಒಂದಾನೊಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸೋಮನಾಥ ಎಂಬ ಶ್ರೀಮಂತ ವ್ಯಕ್ತಿ ಇದ್ದನು. ಅವನ ಬಳಿ ಅಪಾರವಾದ ಹಣ, ಚಿನ್ನ ಮತ್ತು ಆಸ್ತಿ ಇತ್ತು. ಆದರೆ, ಸೋಮನಾಥನಿಗೆ ಮತ್ತು ಅವನ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ನೆಮ್ಮದಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ಮಗ ಅರ್ಜುನ್ ಯಾವಾಗಲೂ ಆಸ್ತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿದ್ದನು, ಪತ್ನಿ ಸುಮತಿ ತನ್ನ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಭಯದಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದಳು.
ಸೋಮನಾಥನು ಒಬ್ಬ ಜ್ಞಾನಿಯನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿ, 'ಸ್ವಾಮಿ, ನಾನು ಕೋಟಿ ಕೋಟಿ ಹಣವನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದ್ದೇನೆ, ಆದರೂ ನನ್ನ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಅದನ್ನು ಆನಂದಿಸಲು ಯಾಕೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದನು. ಜ್ಞಾನಿಯು, 'ಸೋಮನಾಥಾ, ನೀನು ಕೇವಲ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ, ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದು ವಿಧಿಯ ಕೈಯಲ್ಲಿದೆ. ಒಬ್ಬನು ಎಷ್ಟೇ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಕ್ರೋಢೀಕರಿಸಿದರೂ, ವಿಧಿಯು ಅದನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲು ಅನುಮತಿಸಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಸುಖ ಸಿಗುತ್ತದೆ' ಎಂದು ತಿಳಿಹೇಳಿದನು.
ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ, ಊರಿನಲ್ಲಿ ಬರಗಾಲ ಬಂದಾಗ ಸೋಮನಾಥನು ತನ್ನ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಜನರ ಹಸಿವು ನೀಗಿಸಲು ಬಳಸಿದನು. ಆಗ ಅವನ ಮಗನ ಮತ್ತು ಪತ್ನಿಯ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಿಜವಾದ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಸೋಮನಾಥನು ಕಂಡನು. ಸಂಪತ್ತು ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಕೂಡಿಡುವಲ್ಲ, ಅದು ವಿಧಿಯ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಸರಿಯಾದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸರಿಯಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬಳಕೆಯಾಗಬೇಕು ಎಂದು ಅವನು ಅರಿತನು.
