ஒரு காலத்தில் சோழ தேசத்தில் சோமநாதன் என்ற ஒரு செல்வந்தர் இருந்தார். அவருக்குப் பெரும் சொத்துக்களும், நிலங்களும், தங்கம் மற்றும் வைரம் போன்ற விலைமதிப்பற்ற பொருட்களும் இருந்தன. ஆனால், சோமநாதனுக்கு ஒரு பெரிய கவலை இருந்தது. அவர் எவ்வளவுதான் செல்வத்தைச் சேர்த்து வைத்தாலும், அதைத் தன் குடும்பத்தினர் நிம்மதியாக அனுபவிக்கவில்லை. அவரது மகன் இளமாறன் எப்போதும் எதற்கோ கவலைப்பட்டுக் கொண்டே இருப்பான்; அவரது மனைவி சுமதிக்குத் தன் சொத்துக்களைப் பாதுகாப்பதிலேயே பயம் அதிகம்.
ஒரு நாள், சோமநாதன் தனது கிராமத்தில் உள்ள ஒரு முதிய ஞானியிடம் சென்றார். 'ஐயா, நான் கோடி கோடியாகச் சேர்த்த இந்தச் செல்வத்தை என் பிள்ளைகளும் உறவினர்களும் நிம்மதியாக அனுபவிக்கத் துடிக்கிறேன். ஏன் இவ்வளவு கஷ்டம்?' என்று கேட்டார். அந்த ஞானி புன்னகைத்துவிட்டு, 'சோமநாதா, நீ சேர்ப்பது வெறும் பொருள்களை மட்டுமே. ஆனால், அந்தப் பொருள்களைப் பயன் தரும் வகையில் பிரிக்க வேண்டியது விதியின் வேலை. ஒருவன் எவ்வளவுதான் சேர்த்தாலும், அந்தப் பொருட்கள் அவன் கையில் நிலைத்திருக்க வேண்டுமானால், அது அவன் விதியிலேயே இருக்க வேண்டும். நீ சேர்த்தது உன் சேமிப்பு, ஆனால் அதை அனுபவிப்பது விதியின் பங்களிப்பு' என்றார்.
சில மாதங்களுக்குப் பிறகு, ஒரு பெரும் வெள்ளம் கிராமத்தை அச்சுறுத்தியது. சோமநாதனின் சேமிப்புப் பெட்டிகள் அனைத்தும் பாதுகாப்பாக இருந்தன. ஆனால், அந்தச் சூழலில் அவர் தனது செல்வத்தின் ஒரு பகுதியைத் தர்மம் செய்து, கிராம மக்களுக்கு உதவத் தொடங்கினார். அப்போதுதான் அவருக்கு ஒரு மாற்றம் தெரிந்தது. அவர் மற்றவர்களுக்குக் கொடுக்கும்போதுதான், அவரது குடும்பத்தினர் பயமின்றிச் சிரிப்பதையும், நிம்மதியாக உணர்வதையும் கண்டார். செல்வம் என்பது சேர்த்து வைப்பதல்ல, அது சரியான நேரத்தில் சரியான முறையில் பயன்பட வேண்டும் என்பதை அவர் உணர்ந்தார்.
