ഒരിക്കൽ ഒരു വലിയ നാട്ടിൽ സോമനാഥൻ എന്നൊരു ധനികൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന് വലിയ കൃഷിയിടങ്ങളും സ്വർണ്ണവും രത്നങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ, ഇത്രയധികം സമ്പത്തുണ്ടായിട്ടും സോമനാഥനും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കുടുംബവും സമാധാനമായിരുന്നില്ല. മകൻ അർജുൻ എപ്പോഴും തന്റെ സ്വത്തിനെക്കുറിച്ച് ആശങ്കപ്പെടുമായിരുന്നു, ഭാര്യ സുമതി എപ്പോഴും ഭയത്തോടെയാണ് കഴിഞ്ഞിരുന്നത്.
ഒടുവിൽ സോമനാഥൻ ഒരു സന്യാസിയെ കാണാൻ പോയി. 'സ്വാമി, ഞാൻ കോടികൾ സമ്പാദിച്ചു, എന്നിട്ടും എന്റെ കുടുംബത്തിന് അത് സന്തോഷത്തോടെ ഉപയോഗിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല, എന്തുകൊണ്ട്?' അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു. സന്യാസി പറഞ്ഞു, 'സോമനാഥാ, നീ സമ്പാദിക്കുന്നത് വസ്തുക്കളാണ്. എന്നാൽ ആ സമ്പത്ത് ആസ്വദിക്കാനുള്ളത് വിധിയാണ്. ഒരാൾ എത്ര സമ്പാദിച്ചാലും, അത് അനുഭവിക്കാൻ വിധി അനുവദിക്കണമെങ്കിൽ മാത്രമേ സാധിക്കൂ.'
കുറച്ചു കാലത്തിനുശേഷം നാട്ടിൽ വലിയൊരു കഷ്ടപ്പാട് വന്നു. അപ്പോൾ സോമനാഥൻ തന്റെ സമ്പത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം മറ്റുള്ളവർക്കായി നൽകാൻ തീരുമാനിച്ചു. പണം മറ്റുള്ളവർക്ക് നൽകാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, തന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ മുഖത്ത് സന്തോഷവും സമാധാനവും തിരിച്ചറിഞ്ഞു. സമ്പത്ത് എന്നത് വെറുതെ കൂട്ടി വെക്കാനുള്ളതല്ല, അത് വിധി നിശ്ചയിച്ച രീതിയിൽ മറ്റുള്ളവർക്കും ഉപകാരപ്പെടണം എന്ന് അദ്ദേഹം മനസ്സിലാക്കി.
