ఒక అందమైన గ్రామంలో రాము అనే రైతు ఉండేవాడు. అతనికి ఒక పెద్ద మామిడి తోట ఉండేది. పంటలు బాగా పండినప్పుడు, రాము ఎంతో సంతోషంగా ఉండేవాడు. 'నేను ఎంత అదృష్టవంతుడిని! దేవుడు నాకు ఎంత మంచిని ఇచ్చాడు!' అని అందరి ముందు గొప్పగా చెప్పుకునేవాడు.
కానీ ఒక సంవత్సరం తీవ్రమైన కరువు వచ్చింది. నదులు ఎండిపోయాయి, తోటలోని చెట్లు వాడిపోయాయి. రాము సంతోషం మాయమైపోయింది. అతను చాలా దిగులు పడి, 'నా విధి ఇంత దారుణంగా ఎందుకు ఉంది? నాకు మాత్రమే ఎందుకు ఇలా జరుగుతోంది?' అని ఏడుస్తూ కూర్చున్నాడు. అతను తిండి కూడా మానేశాడు.
అప్పుడు గ్రామంలోని పెద్దాయన సోమయ్య తాత రాము దగ్గరకు వచ్చారు. ఆయన రాముతో ఇలా అన్నారు, 'రాము, మంచి కాలం వచ్చినప్పుడు నువ్వు ఎంతో ఆనందించావు, అది మంచిదే. కానీ అదే కాలం మారి కష్టాలు వచ్చినప్పుడు నువ్వు ఎందుకు ఇంతలా కుంగిపోతున్నావు? మంచి మరియు చెడు రెండు కూడా విధి నిర్ణయమే. కాలం అనేది ఒక చక్రం లాంటిది; అది మారుతూనే ఉంటుంది. కష్ట కాలంలో ధైర్యాన్ని కోల్పోవద్దు.'
రాము తన తప్పు తెలుసుకున్నాడు. కాలం ఎప్పుడూ ఒకేలా ఉండదని అతను గ్రహించాడు. అప్పటి నుండి, మంచి రోజులు వచ్చినప్పుడు గర్వపడకుండా, కష్టాలు వచ్చినప్పుడు కృంగిపోకుండా ఉండటం నేర్చుకున్నాడు.
