ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற ஒரு விவசாயி வாழ்ந்து வந்தான். அவனிடம் ஒரு பெரிய மாந்தோப்பு இருந்தது. மழைக்காலங்களில் மழையும், வெயில் காலங்களில் வெயிலும் சரியாக இருந்தபோது, கதிர் மிகுந்த மகிழ்ச்சியில் இருப்பான். 'என் வாழ்க்கை எவ்வளவு இனிமையானது! கடவுள் எனக்கு எவ்வளவு நற்பேறு கொடுத்திருக்கிறார்!' என்று ஊர் மக்களிடமே பெருமையாகக் கூறிக்கொள்வான்.
ஆனால், ஒரு ஆண்டு கடும் வறட்சி ஏற்பட்டது. ஆறுகள் வறண்டன, மாந்தோப்பில் இருந்த மரங்கள் காய்ந்து போயின. கதிரின் மகிழ்ச்சி காணாமல் போனது. அவன் சோகத்தில் மூழ்கி, 'ஏன் எனக்கு மட்டும் இப்படி நடக்கிறது? என் விதி ஏன் இவ்வளவு கொடூரமானது?' என்று அழுது புலம்பினான். அவன் உணவு உண்ண மறுத்தான், தூக்கத்தைத் தொலைத்தான்.
அப்போது ஊர் பெரியவர் சோமு தாத்தா அவனிடம் வந்தார். அவர் கதிரின் தோளைத் தொட்டு, 'கதிர், நல்ல காலம் வரும்போது நீ மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தாய், அது நல்லதுதான். ஆனால், அதே காலம் மாறி கஷ்டம் வரும்போது ஏன் இவ்வளவு உடைந்து போகிறாய்? நன்மை வரும்போது நாம் பெருமைப்படுவதும், தீமை வரும்போது நாம் கலங்குவதும் ஒன்றுதான். காலம் என்பது ஒரு சக்கரம் போல; அது மாறும் என்பதை ஏற்றுக்கொண்டு, கஷ்ட காலத்திலும் நிதானத்தைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்' என்றார்.
கதிர் மெல்லத் தன் தவறை உணர்ந்தான். காலம் எப்போதும் ஒரே மாதிரி இருக்காது என்பதைப் புரிந்து கொண்டான். அடுத்த முறை மழை வரும்போது அவன் மீண்டும் மகிழ்ச்சியடைந்தான், ஆனால் அது கர்வமாக மாறவில்லை. கஷ்டம் வரும்போது அவன் சோர்ந்து போகாமல், அதை எதிர்கொள்ளத் தயாரானான்.
