ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ರವಿ ಎಂಬ ರೈತನಿದ್ದನು. ಅವನಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಮಾವಿನ ತೋಟವಿತ್ತು. ಮಳೆ ಮತ್ತು ಬಿಸಿಲು ಸರಿಯಾಗಿದ್ದಾಗ, ರವಿ ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಇರುತ್ತಿದ್ದನು. 'ನನ್ನ ಜೀವನ ಎಷ್ಟು ಅದೃಷ್ಟಪೂರ್ಣವಾಗಿದೆ! ದೇವರು ನನಗೆ ಎಷ್ಟು ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನು ನೀಡಿದ್ದಾನೆ!' ಎಂದು ಅವನು ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದನು.
ಆದರೆ ಒಂದು ವರ್ಷ ಭೀಕರ ಬರಗಾಲ ಬಂದಿತು. ನದಿಗಳು ಬತ್ತಿಹೋದವು ಮತ್ತು ಅವನ ತೋಟದ ಮರಗಳು ಒಣಗತೊಡಗಿದವು. ರವಿಯ ಸಂತೋಷವೆಲ್ಲಾ ಮಾಯವಾಯಿತು. ಅವನು ತುಂಬಾ ದುಃಖಿತನಾದನು. 'ನನ್ನ ಹಣೆಬರಹ ಏಕೆ ಹೀಗೆಯಾಗಿದೆ? ನನಗೆ ಮಾತ್ರ ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಕಷ್ಟ ಬರುತ್ತಿದೆ?' ಎಂದು ಅಳುತ್ತಾ ಕುಳಿತನು. ಅವನು ಏನನ್ನೂ ತಿನ್ನದೆ, ನಿದ್ರೆಯನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡನು.
ಅವನ ಅಜ್ಜನಾದ ಸೋಮಣ್ಣ ಅವರು ಅವನ ಬಳಿ ಬಂದು ಹೇಳಿದರು, 'ರವಿ, ಒಳ್ಳೆಯ ಕಾಲ ಬಂದಾಗ ನೀನು ತುಂಬಾ ಸಂಭ್ರಮಿಸಿದೆ, ಅದು ತಪ್ಪಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದೇ ಕಾಲ ಬದಲಾಗಿ ಕಷ್ಟ ಬಂದಾಗ ನೀನು ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟು ಕುಗ್ಗಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೀಯ? ಒಳ್ಳೆಯ ಕಾಲ ಮತ್ತು ಕೆಟ್ಟ ಕಾಲ ಎರಡೂ ವಿಧಿಯ ನಿಯಮಗಳು. ಕಾಲವು ಚಕ್ರದಂತೆ; ಅದು ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ನಿನಗೆ ತಿಳಿದಿರಲಿ. ಕಷ್ಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಧೈರ್ಯ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಡ.'
ರವಿ ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಅರಿತನು. ಕಾಲವು ಯಾವಾಗಲೂ ಒಂದೇ ರೀತಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅವನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡನು. ಅಂದಿನಿಂದ, ಒಳ್ಳೆಯ ಕಾಲ ಬಂದಾಗ ಅಹಂಕಾರ ಪಡದೆ ಮತ್ತು ಕಷ್ಟ ಬಂದಾಗ ಕುಗ್ಗದೆ ಜೀವನ ನಡೆಸಲು ಅವನು ಕಲಿತನು.
