മനോഹരമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ മാധവൻ എന്നൊരു കർഷകൻ താമസിച്ചിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന് വലിയൊരു മാന്തോപ്പുണ്ടായിരുന്നു. നല്ല വിളവെടുപ്പ് കാലങ്ങളിൽ മാധവൻ അതീവ സന്തോഷവാനായിരുന്നു. 'എനിക്ക് എത്ര ഭാഗ്യമുണ്ട്! ദൈവം എനിക്ക് നൽകിയ അനുഗ്രഹങ്ങൾ എത്ര വലുതാണ്!' എന്ന് അദ്ദേഹം എല്ലാവരോടും പറയുമായിരുന്നു.
എന്നാൽ ഒരു വർഷം കഠിനമായ വരൾച്ച ഉണ്ടായി. പുഴകൾ വറ്റിപ്പോയി, മാന്തോപ്പിലെ മരങ്ങൾ ഉണങ്ങിത്തുടങ്ങി. മാധവന്റെ സന്തോഷം പെട്ടെന്ന് ഇല്ലാതായി. അദ്ദേഹം വലിയ വിഷമത്തിലായി. 'എന്തുകൊണ്ടാണ് എനിക്ക് മാത്രം ഇങ്ങനെ സംഭവിക്കുന്നത്? എന്റെ വിധി ഇത്ര ക്രൂരമായിരിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്?' എന്ന് അദ്ദേഹം കരഞ്ഞുവിതുമ്പി. അദ്ദേഹം ഭക്ഷണം പോലും കഴിക്കാതെ ഇരുന്നു.
അപ്പോൾ ഗ്രാമത്തിലെ മുതിർന്ന ആളായ രാഘവൻ നായർ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അടുത്തെത്തി. അദ്ദേഹം മാധവനോട് പറഞ്ഞു, 'മാധവാ, നല്ല കാലം വരുമ്പോൾ നീ ഒരുപാട് സന്തോഷിച്ചു. അത് നല്ലതാണ്. എന്നാൽ അതേ കാലം മാറി കഷ്ടകാലം വരുമ്പോൾ നീ എന്തിനാണ് ഇത്രയധികം തളർന്നുപോകുന്നത്? നല്ല സമയവും ചീത്ത സമയവും ഒരുപോലെ വിധിയുടെ ഭാഗമാണ്. കാലം ഒരു ചക്രം പോലെയാണ്, അത് എപ്പോഴും മാറും. സന്തോഷത്തിലും സങ്കടത്തിലും ഒരുപോലെ ശാന്തനായിരിക്കാൻ പഠിക്കണം.'
മാധവൻ തന്റെ തെറ്റ് മനസ്സിലാക്കി. നല്ല സമയവും ചീത്ത സമയവും ഒരുപോലെ വരും എന്ന സത്യം അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പിന്നീട് നല്ല കാലം വന്നപ്പോൾ അദ്ദേഹം അഹങ്കരിച്ചില്ല, കഷ്ടകാലം വന്നപ്പോൾ തളർന്നുപോയതുമില്ല.
