పూర్వం ఒక గొప్ప రాజ్యంలో ఆర్యన్ అనే రాజు ఉండేవాడు. అతను చాలా శక్తివంతుడు, కానీ కొంచెం కఠినంగా ఉండేవాడు. ఒకసారి ఆ రాజ్యంలో తీవ్రమైన కరువు వచ్చింది. ప్రజలు ఆహారం లేక ఇబ్బంది పడుతున్నారు. రాజు తన ఖజానాను తెరిచి ప్రజలకు ఆహారాన్ని పంపిణీ చేశాడు. కానీ, అతను చాలా అధికారంతో, 'ఇదిగో తీసుకోండి, ఇది మీకు ఇస్తున్నాను' అని ఆజ్ఞాపించేవాడు. ప్రజలకు ఆహారం దొరికినప్పటికీ, అతని కఠినమైన మాటల వల్ల వారి మనసులకు సంతోషం కలగలేదు.
అదే సమయంలో, పక్కనే ఉన్న గ్రామం నుండి జూలియన్ అనే యువకుడు ప్రయాణిస్తున్నాడు. అతని దగ్గర ఎక్కువ సంపద లేదు, కానీ మంచి మనసు ఉంది. ఒక వృద్ధురాలు దాహంతో, ఆకలితో బాధపడటం చూసి, జూలియన్ ఆమె దగ్గరకు వెళ్లి చాలా ప్రేమగా, 'అమ్మా, బాధపడకండి, మీకు సహాయం చేయడం నాకు సంతోషంగా ఉంది' అని చెప్పి, తన దగ్గర ఉన్న ఆహారాన్ని ఆమెకు ఇచ్చాడు. ఆ వృద్ధురాలి కళ్లలో ఆనందభాష్పాలు వచ్చాయి. ఆమెకు ఆహారం కంటే జూలియన్ మాటల్లోని మృదుత్వం ఎక్కువ ఉపశమనాన్ని ఇచ్చింది.
ఈ విషయం తెలుసుకున్న రాజు ఆర్యన్, జూలియన్ను అంతఃపురానికి పిలిపించాడు. 'జూలియన్, నేను వారికి ఆహారాన్ని ఇచ్చాను, కానీ నువ్వు వారికి ప్రేమను, గౌరవాన్ని ఇచ్చావు. నేను వారిని శాసించాను, కానీ నువ్వు వారిని ప్రేమించావు' అని రాజు అన్నాడు. ఆ రోజు నుండి ఆర్యన్ తన మాట తీరును మార్చుకున్నాడు. ఇకపై ఎవరినీ శాసించకుండా, ప్రేమగా మాట్లాడుతూ సహాయం చేస్తానని నిర్ణయించుకున్నాడు. అప్పటి నుండి ఆ రాజ్యం ప్రజల ప్రేమతో నిండిపోయింది.
