முன்னொரு காலத்தில், சோழ தேசத்தின் எல்லையில் ஒரு சிறிய நாடு இருந்தது. அந்த நாட்டின் அரசன் ஆரியன் மிகவும் வலிமையானவர், ஆனால் அவர் சற்று கண்டிப்பானவர். ஒருமுறை, அந்த நாட்டுக்கு கடும் வறட்சி ஏற்பட்டது. மக்கள் உணவின்றித் தவித்தனர். ஆரியன் தனது கருவூலத்தைத் திறந்து மக்களுக்கு உணவு வழங்கினார். ஆனால், அவர் அதை வழங்கிய விதம் மக்களிடம் ஒரு தயக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. அவர் அதிகாரத்துடன், 'இதோ எடுங்கள், இது உங்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்டது' என்று கட்டளையிட்டார். மக்கள் உணவைப் பெற்றாலும், அந்த அதிகாரத் தொனி அவர்களுக்கு மகிழ்ச்சியைத் தரவில்லை.
அதே நேரத்தில், பக்கத்து நாட்டு இளவரசன் விக்கிரமன் ஒருமுறை அந்தப் பகுதிக்கு வந்தான். அவனிடம் குறைவான செல்வமே இருந்தது. ஆனால், அவன் மக்களிடம் பேசும் விதம் மிகவும் இனிமையாக இருந்தது. வறட்சியால் வாடிய ஒரு முதியவரிடம் விக்கிரமன் சென்றான். 'தாத்தா, உங்கள் கஷ்டம் எனக்குத் தெரிகிறது. என்னால் முடிந்த உதவியை நான் மகிழ்ச்சியுடன் செய்கிறேன்' என்று மென்மையாகக் கூறி, தனது உணவில் பாதியை அவரிடம் கொடுத்தான். அந்த முதியவர் கண்கலங்கினார். விக்கிரமனின் அன்பான சொற்களும், அவனது தாராள மனமும் அந்த ஊரையே மாற்றியது.
ஆரியன் இதைக் கண்டு வியந்து, விக்கிரமனை அழைத்துத் தன் அரண்மனைக்குக் கூப்பிட்டார். 'விக்கிரமனே, நான் செல்வத்தைக் கொடுத்தேன், ஆனால் நீ அன்பையும் மரியாதையையும் கொடுத்தாய். மக்கள் பயத்தால் என்னிடம் வருகிறார்கள், ஆனால் உன் அன்பால் உன்னைப் பின்தொடர்கிறார்கள்' என்றார். ஆரியன் அன்று முதல் தனது சொற்களையும் செயலையும் மாற்றிக்கொண்டார். இனிமேல் எவருக்கும் கட்டளையிடாமல், அன்பான சொற்களோடு உதவி செய்வேன் என்று உறுதி எடுத்தார். அன்று முதல் அந்த நாடு மகிழ்ச்சியால் நிறைந்திருந்தது.
