ಹಿಂದೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಆರ್ಯನ್ ಎಂಬ ರಾಜನಿದ್ದನು. ಅವನು ಬಹಳ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯಾಗಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಠಿಣ ಸ್ವಭಾವದವನಾಗಿದ್ದನು. ಒಂದು ವರ್ಷ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಭೀಕರ ಬರಗಾಲ ಬಂದಿತು. ಜನರು ಹಸಿವಿನಿಂದ ಕಂಗಾಲಾದರು. ರಾಜನು ತನ್ನ ಖಜಾನೆಯನ್ನು ತೆರೆದು ಜನರಿಗೆ ಆಹಾರವನ್ನು ವಿತರಿಸಿದನು. ಆದರೆ, ಅವನು ಅದನ್ನು ನೀಡುವಾಗ ಬಹಳ ಗಂಭೀರವಾಗಿ, 'ಇದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಿ, ಇದು ನಿಮಗೆ ನೀಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ' ಎಂದು ಆದೇಶಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಜನರಿಗೆ ಆಹಾರ ಸಿಕ್ಕರೂ, ಅವನ ಕಠಿಣ ಮಾತುಗಳು ಅವರಿಗೆ ಸಂತೋಷ ನೀಡಲಿಲ್ಲ.
ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಪಕ್ಕದ ಹಳ್ಳಿಯ ಮೂಲಕ ಜೂಲಿಯನ್ ಎಂಬ ಯುವಕನು ಹಾದುಹೋಗುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನ ಬಳಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಪತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ದೊಡ್ಡ ಮನಸ್ಸಿತ್ತು. ನೀರಿಲ್ಲದೆ ಕಷ್ಟಪಡುತ್ತಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ವೃದ್ಧೆಯ ಬಳಿಗೆ ಜೂಲಿಯನ್ ಹೋಗಿ, 'ಅಜ್ಜಿ, ದಯವಿಟ್ಟು ಚಿಂತಿಸಬೇಡಿ, ನಾನು ನಿಮಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತೇನೆ' ಎಂದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಹೇಳಿ, ತನ್ನ ಬಳಿಯಿದ್ದ ಸ್ವಲ್ಪ ನೀರು ಮತ್ತು ಆಹಾರವನ್ನು ಅವಳಿಗೆ ನೀಡಿದನು. ಆ ವೃದ್ಧೆಯ ಕಣ್ಣುಗಳು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ತುಂಬಿದವು. ಆಹಾರಕ್ಕಿಂತಲೂ ಜೂಲಿಯನ್ನ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿದ್ದ ಮೃದುತ್ವ ಅವಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ನೆಮ್ಮದಿ ನೀಡಿತು.
ಈ ವಿಷಯ ತಿಳಿದ ರಾಜ ಆರ್ಯನ್ ಜೂಲಿಯನ್ನನ್ನು ಅರಮನೆಗೆ ಕರೆಸಿದನು. 'ನಾನು ಅವರಿಗೆ ಆಹಾರ ನೀಡಿದೆ, ಆದರೆ ನೀನು ಅವರಿಗೆ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಗೌರವವನ್ನು ನೀಡಿದೆ. ನಾನು ಅವರನ್ನು ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿದೆ, ಆದರೆ ನೀನು ಅವರನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡೆ' ಎಂದು ರಾಜನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡನು. ಅಂದಿನಿಂದ ರಾಜನು ತನ್ನ ಮಾತು ಮತ್ತು ನಡೆ ಎರಡನ್ನೂ ಬದಲಿಸಿಕೊಂಡನು. ಅಂದಿನಿಂದ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಬಾಳಿದರು.
