പണ്ട് ഒരു വലിയ രാജ്യത്ത് ആര്യൻ എന്ന രാജാവുണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹം വളരെ ശക്തനായിരുന്നു, എന്നാൽ അല്പം കർക്കശക്കാരനും കൂടിയായിരുന്നു. ഒരു വർഷം ആ രാജ്യത്ത് കഠിനമായ വരൾച്ചയുണ്ടായി. ജനങ്ങൾ ഭക്ഷണത്തിനായി വലഞ്ഞു. രാജാവ് തന്റെ ഖജനാവ് തുറന്ന് ജനങ്ങൾക്ക് ഭക്ഷണം നൽകി. എന്നാൽ, അദ്ദേഹം അത് നൽകിയത് വലിയ അധികാരത്തോടെയായിരുന്നു. 'ഇതാ പിടിച്ചോളൂ, ഇത് നിങ്ങൾക്ക് നൽകുന്നതാണ്' എന്ന് അദ്ദേഹം കൽപ്പിക്കുമായിരുന്നു. ജനങ്ങൾക്ക് ഭക്ഷണം കിട്ടിയെങ്കിലും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആ ശൈലി അവർക്ക് സന്തോഷം നൽകിയില്ല.
അതേസമയം, അടുത്തുള്ള ഗ്രാമത്തിലൂടെ ജൂലിയൻ എന്നൊരു യുവാവ് യാത്ര ചെയ്യുകയായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന് വലിയ സമ്പത്തില്ലായിരുന്നു, പക്ഷേ നല്ലൊരു മനസ്സുണ്ടായിരുന്നു. ദാഹിച്ചു വലയുന്ന ഒരു വൃദ്ധയെ കണ്ടപ്പോൾ ജൂലിയൻ അവളുടെ അടുത്ത് ചെന്ന് പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു, 'അമ്മേ, വിഷമിക്കണ്ട, എനിക്ക് നിങ്ങളെ സഹായിക്കാൻ കഴിയുന്നതിൽ സന്തോഷമേയുള്ളൂ.' തന്റെ പക്കലുണ്ടായിരുന്ന ഭക്ഷണത്തിന്റെ പകുതി അദ്ദേഹം ആ വൃദ്ധയ്ക്ക് നൽകി. ആ വൃദ്ധയുടെ കണ്ണുകൾ സന്തോഷം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു. ഭക്ഷണത്തേക്കാൾ ഉപരിയായി ജൂലിയന്റെ വാക്കുകളിലെ സ്നേഹമാണ് അവളെ സന്തോഷിപ്പിച്ചത്.
ഇക്കാര്യം അറിഞ്ഞ രാജാവ് ജൂലിയനെ കൊട്ടാരത്തിലേക്ക് വിളിച്ചു. 'ഞാൻ അവർക്ക് ഭക്ഷണം നൽകി, എന്നാൽ നീ അവർക്ക് സ്നേഹം നൽകി. ഞാൻ അവരെ ഭരിച്ചു, എന്നാൽ നീ അവരെ സ്നേഹിച്ചു' എന്ന് രാജാവ് പറഞ്ഞു. ആ ദിവസം മുതൽ ആര്യൻ തന്റെ രീതികൾ മാറ്റി. വാക്കുകളിൽ മാധുര്യവും പ്രവർത്തിയിൽ കാരുണ്യവും കൊണ്ടുവന്നു. ജനങ്ങൾ ഭയത്താലല്ല, സ്നേഹം കൊണ്ട് രാജാവിനെ അനുഗമിക്കാൻ തുടങ്ങി. രാജ്യം സന്തോഷഭരിതമായി.
