ఒక అందమైన గ్రామంలో అర్జున్ అనే తెలివైన బాలుడు ఉండేవాడు. అతను చదువులో చాలా చురుకైనవాడు, కానీ అతనికి ఒక అలవాటు ఉంది. ఏదైనా పని పూర్తయిన వెంటనే, అతను ఎవరితోనూ మాట్లాడకుండా వెంటనే అక్కడి నుండి వెళ్ళిపోయేవాడు. దీనివల్ల ఎదుటివారు కొంచెం బాధపడేవారు.
ఒకరోజు, ఆ ఊరి పెద్దయైన రాఘవ రావు గారు అర్జున్కు కొన్ని విషయాలు నేర్పించడానికి తన ఇంటికి పిలిపించారు. రాఘవ రావు గారు చాలా దయాగుణం కలిగినవారు. ఆయన అర్జున్కు పండ్లు ఇచ్చి, మంచి కథలు చెప్పి, అతని సందేహాలను తీర్చారు. అర్జున్ చాలా సంతోషంగా ఉన్నాడు.
సమయం అయిపోవడంతో అర్జున్, 'రాఘవ రావు గారు, నేను వెళ్ళిపోతాను' అని చెప్పి వెళ్ళడానికి సిద్ధమయ్యాడు. అప్పుడు రాఘవ రావు గారు, 'అర్జున్, ఒక విద్యావంతుడి పని ఏమిటంటే, కలిసినప్పుడు ఎదుటివారికి సంతోషాన్ని ఇవ్వాలి, అలాగే వెళ్లేటప్పుడు—మళ్ళీ మనం వీరిని ఎప్పుడు కలుస్తాం? అని వారు అనుకునేలా ఉండాలి' అని చెప్పారు.
అర్జున్ ఆ మాటలను మనసులో పెట్టుకున్నాడు. తదుపరి సారి అతను వచ్చినప్పుడు, కేవలం పాఠాలు మాత్రమే నేర్చుకోలేదు, రాఘవ రావు గారితో ప్రేమగా మాట్లాడుతూ, ఆయన ముఖంలో చిరునవ్వు తెప్పించాడు. అర్జున్ వెళ్తున్నప్పుడు, రాఘవ రావు గారు 'నువ్వు మళ్ళీ ఎప్పుడు వస్తావు?' అని అడిగేంతగా అర్జున్ అందరి మనసు గెలుచుకున్నాడు. నిజమైన తెలివితేటలు కేవలం చదువులో మాత్రమే కాదు, మనుషులతో మనం ప్రవర్తించే తీరులో కూడా ఉన్నాయని అర్జున్ తెలుసుకున్నాడు.
