ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ಬುದ್ಧಿವಂತ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನು ಓದಿನಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಚುರುಕಾಗಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಅಭ್ಯಾಸವಿತ್ತು; ಯಾವುದೇ ಕೆಲಸ ಮುಗಿದ ತಕ್ಷಣ ಅವನು ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳದೆ ತರಾತುರಿಯಲ್ಲಿ ಹೊರಟುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಇದರಿಂದ ಅವನ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ಮತ್ತು ಹಿರಿಯರಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಬೇಸರವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಒಂದು ದಿನ, ಹಳ್ಳಿಯ ಹಿರಿಯರಾದ ರಾಘವ ರಾವ್ ಅವರು ಅರ್ಜುನ್ಗೆ ಕೆಲವು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಕಲಿಸಲು ಅವನನ್ನು ಮನೆಗೆ ಕರೆದರು. ರಾಘವ ರಾವ್ ಅವರು ತುಂಬಾ ದಯಾಮಯಿ. ಅವರು ಅರ್ಜುನ್ಗೆ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ನೀಡಿದರು, ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು ಮತ್ತು ಅವನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಉತ್ತರಿಸಿದರು. ಅರ್ಜುನ್ಗೆ ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷವಾಯಿತು.
ಸಂಜೆಯಾದಾಗ ಅರ್ಜುನ್, 'ಸರ್, ನಾನು ಈಗ ಹೋಗಲೇಬೇಕು' ಎಂದು ಹೇಳಿ ಹೊರಡಲು ಸಿದ್ಧನಾದನು. ಆಗ ರಾಘವ ರಾವ್ ಅವರು, 'ಅರ್ಜುನ್, ಒಬ್ಬ ಜ್ಞಾನಿ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಕೆಲಸವೆಂದರೆ, ಭೇಟಿಯಾದಾಗ ಎದುರಿಗಿರುವವರಿಗೆ ಸಂತೋಷ ನೀಡಬೇಕು ಮತ್ತು ವಿದಾಯ ಹೇಳುವಾಗ, ಅವರನ್ನು ಮತ್ತೆ ನೋಡಲು ಮನಸ್ಸು ಹಾಡುವಂತೆ ಇರಬೇಕು' ಎಂದು ತಿಳಿಸಿಕೊಟ್ಟರು.
ಅರ್ಜುನ್ ಇದನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡನು. ಮುಂದಿನ ಬಾರಿ ಅವನು ಬಂದಾಗ, ಕೇವಲ ಪಾಠಗಳನ್ನು ಕೇಳದೆ, ರಾಘವ ರಾವ್ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮಾತನಾಡಿದನು. ಅವನು ಹೋಗುವಾಗ ರಾಘವ ರಾವ್ ಅವರು, 'ನೀನು ಮತ್ತೆ ಯಾವಾಗ ಬರುತ್ತೀಯಾ?' ಎಂದು ಕೇಳುವಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಗೌರವವನ್ನು ಅರ್ಜುನ್ ಗಳಿಸಿದನು. ಕೇವಲ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯಿಂದಲ್ಲ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದಲೂ ಮನುಷ್ಯರನ್ನು ಗೆಲ್ಲಬಹುದು ಎಂದು ಅರ್ಜುನ್ ಕಲಿತನು.
