ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிரவன் என்ற ஒரு சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் புத்திசாலி, ஆனால் அவனிடம் ஒரு சிறிய குறை இருந்தது. அவன் யாரிடமாவது பேசினால், வேலையை முடித்தவுடன் மிக வேகமாக ஓடிவிடுவான். மற்றவர்கள் அவனிடம் பேச விரும்பினாலும், அவன் அவர்களைப் பற்றி கவலைப்படாமல் கிளம்பிவிடுவான்.
ஒரு நாள், அந்த ஊரின் பெரியவர் சோமு தாத்தா, கதிரவனுக்கு ஒரு பாடம் சொல்லிக் கொடுக்க விரும்பினார். கதிரவன் சோமு தாத்தாவின் வீட்டிற்குச் சென்றான். தாத்தா அவனுக்குப் பழங்கள் கொடுத்தார், அழகான கதைகள் சொன்னார், அவனது சந்தேகங்களுக்குத் தெளிவாகப் பதிலளித்தார். கதிரவன் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக உணர்ந்தான். தாத்தா அவனது திறமையைப் பாராட்டி, அவனுக்குப் புதிய விஷயங்களைக் கற்றுக்கொடுத்தார்.
நேரம் ஆகிவிட்டதைக் கண்ட கதிரவன், 'சரி தாத்தா, நான் கிளம்புகிறேன்' என்று சொல்லிவிட்டுத் திரும்பத் தயாரானான். ஆனால், சோமு தாத்தா அவனிடம், 'கதிரவா, நீ கிளம்பும் போது உன் முகத்தில் ஒரு புன்னகையையும், உன் பேச்சில் ஒரு இனிமையையும் விட்டுச் செல். நீ போகும் போது, உன்னைப் பார்த்த மகிழ்ச்சியில் நாங்கள் மீண்டும் உன்னைப் பார்க்கக் காத்திருக்க வேண்டும்' என்றார்.
கதிரவன் யோசித்தான். அடுத்த முறை அவன் தாத்தாவைச் சந்தித்தபோது, வெறும் பாடங்களை மட்டும் கற்கவில்லை; தாத்தாவின் முகத்தில் மகிழ்ச்சியையும், தாத்தா அவனிடம் பேசும் போது அவனுக்குப் பெருமையையும் சேர்த்துத் தந்தான். அவன் கிளம்பும் போது, தாத்தா, 'அடுத்த முறை நீ வரும் வரை இந்தத் தருணங்கள் எனக்குப் பாடலாக இருக்கும்' என்று சொல்லும் அளவுக்கு அன்பான ஒரு உறவை அவன் உருவாக்கினான். கதிரவன் இப்போது வெறும் அறிவாளி மட்டுமல்ல, அனைவராலும் விரும்பப்படும் ஒரு நல்ல மனிதனாகவும் வளர்ந்தான்.
