ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്നൊരു മിടുക്കനായ ബാലൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ പഠനത്തിൽ വളരെ മിടുക്കനായിരുന്നു, പക്ഷേ അവന് ഒരു ചെറിയ ശീലമുണ്ടായിരുന്നു; ഒരു കാര്യം കഴിഞ്ഞാൽ ഉടനെ മറ്റാരെയും നോക്കാതെ അവൻ ഓടിപ്പോകും. അവൻ പോകുമ്പോൾ മറ്റുള്ളവർക്ക് ഒരു വിഷമം തോന്നാറുണ്ടായിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ, ഗ്രാമത്തിലെ മുതിർന്ന വ്യക്തിയായ രാഘവൻ മാസ്റ്റർ അർജുനെ തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വിളിച്ചു. അദ്ദേഹം അർജുന് പുതിയ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞുതന്നു. നല്ല ഭക്ഷണവും കഥകളും നൽകി അദ്ദേഹം അവനെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു. അർജുന് ആ സമയം വളരെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു.
സമയം വൈകിയപ്പോൾ അർജുൻ പറഞ്ഞു, 'മാസ്റ്റർ, ഞാൻ പോകട്ടെ!' അവൻ വേഗം നടന്നു തുടങ്ങാൻ ഒരുങ്ങി. രാഘവൻ മാസ്റ്റർ അവനെ തടഞ്ഞു നിർത്തി പറഞ്ഞു, 'അർജുൻ, ഒരു പണ്ഡിതൻ ചെയ്യേണ്ടത് രണ്ട് കാര്യങ്ങളാണ്. കാണുന്നവർക്ക് സന്തോഷം നൽകുക, പിന്നെ പോകുമ്പോൾ അവരെ വീണ്ടും കാണാൻ കൊതിപ്പിക്കുന്ന രീതിയിൽ പെരുമാറുക.'
അർജുൻ അത് ഗൗരവമായി എടുത്തു. അടുത്ത തവണ മാസ്റ്ററെ കാണാൻ പോയപ്പോൾ, അവൻ വെറുതെ പാഠങ്ങൾ മാത്രം പഠിച്ചില്ല. മാസ്റ്ററോട് സ്നേഹത്തോടെ സംസാരിക്കുകയും, മാസ്റ്ററുടെ മനസ്സിന് സന്തോഷം നൽകുകയും ചെയ്തു. അർജുൻ പോകുമ്പോൾ മാസ്റ്റർ പറയുന്നത്, 'അടുത്ത തവണ നീ വരുമെന്ന് ഞാൻ കാത്തിരിക്കും' എന്നായിരുന്നു. അറിവിനോടൊപ്പം സ്നേഹവും നൽകാൻ അർജുൻ പഠിച്ചു.
