ఒక అందమైన గ్రామంలో అన్బరసు అనే బాలుడు ఉండేవాడు. అతనికి వస్తువులను సేకరించడం అంటే చాలా ఇష్టం. రంగు రంగుల రాళ్లు, బొమ్మలు లేదా మిఠాయిలు—ఏది కనిపించినా తన పెట్టెలో దాచుకునేవాడు.
ఒకరోజు అతని తాతయ్య అతడిని పిలిచి, 'అన్బరసు, నీ కోసం ఒక గొప్ప నిధిని తెచ్చాను' అని ఒక పాత చెక్క పెట్టెను ఇచ్చారు. అన్బరసు ఎంతో ఆశగా ఆ పెట్టెను తెరిచాడు. కానీ అందులో బంగారం లేదా వజ్రాలు లేవు, కేవలం కొన్ని పాత పుస్తకాలు మాత్రమే ఉన్నాయి. 'తాతయ్యా, ఈ పుస్తకాల వల్ల ఉపయోగం ఏంటి? బొమ్మలు విరిగిపోతాయి, మిఠాయిలు అయిపోతాయి, కానీ ఈ పుస్తకాలు ఏం చేస్తాయి?' అని అన్బరసు నిరాశగా అడిగాడు.
తాతయ్య నవ్వుతూ ఇలా అన్నారు, 'నాయనా, నువ్వు సేకరించే బొమ్మలు కాలక్రమేణా పాడైపోవచ్చు. కానీ ఈ పుస్తకాల్లో ఉన్న జ్ఞానం ఎప్పటికీ నీతోనే ఉంటుంది. నువ్వు ఈరోజు నేర్చుకునే ఒక్క చిన్న విషయం కూడా నీ జీవితంలో ఎన్నో కష్ట సమయాల్లో నీకు తోడుగా ఉంటుంది. అది నిన్ను ఎన్నటికీ తలవంచనివ్వదు.'
అన్బరసు పుస్తకాలు చదవడం మొదలుపెట్టాడు. కాలం గడిచేకొద్దీ, అతను ఆ గ్రామంలో గొప్ప వైద్యుడిగా ఎదిగాడు. ఒకసారి గ్రామంలో పెద్ద రోగం వచ్చినప్పుడు, అతనికున్న జ్ఞానమే ప్రజల ప్రాణాలను కాపాడింది. అప్పుడే అతనికి అర్థమైంది, తాతయ్య చెప్పింది నిజమని—నేర్చుకున్న విద్యే మనిషికి నిజమైన, శాశ్వతమైన సంపద అని.
