ஒரு அழகான கிராமத்தில் அன்பரசு என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு பெரிய குறை இருந்தது. அவனுக்குப் பொருட்கள் சேர்ப்பதில் மிகுந்த ஆசை. பொம்மைகள், கற்கள், இனிப்புகள் என எதைச் சந்தித்தாலும் அதைச் சேர்த்து வைக்க நினைப்பான். ஒருநாள், அவனது தாத்தா ஒரு பழைய மரப்பெட்டியை அவனிடம் கொடுத்தார். 'அன்பு, இதில் உனக்கான பெரிய பொக்கிஷம் இருக்கிறது' என்றார்.
அன்பரசு ஆவலுடன் பெட்டியைத் திறந்தான். ஆனால் உள்ளே தங்கம் அல்லது வைரம் இல்லை; மாறாக, சில பழைய புத்தகங்கள் மட்டுமே இருந்தன. அவன் ஏமாற்றமடைந்தான். 'தாத்தா, புத்தகங்களால் என்ன பயன்? இவை என்னைச் சோம்பேறியாக்கிவிடுமே!' என்று கத்தினான்.
தாத்தா சிரித்துக்கொண்டே சொன்னார், 'மகனே, நீ சேமிக்கும் பொம்மைகள் உடைந்து போகலாம், உன் இனிப்புகள் தீர்ந்து போகலாம். ஆனால், இந்தத் தாள்களில் உள்ள அறிவு உன்னை விட்டு ஒருபோதும் பிரியாது. நீ இன்று கற்கும் ஒரு சிறு விஷயம், காலம் கடந்தும் உனக்குத் துணையாக இருக்கும். அது உன்னை எக்காலத்திலும் கஷ்டப்பட விடாது.'
அன்பரசு மெல்லப் புத்தகங்களை வாசிக்கத் தொடங்கினான். காலப்போக்கில், அவன் அந்த கிராமத்தின் சிறந்த மருத்துவராக வளர்ந்தான். ஒருமுறை கிராமத்தில் ஒரு பெரிய நோய் பரவியபோது, அவனது அறிவு மட்டுமே மக்களைக் காப்பாற்றியது. அன்றுதான் அவன் உணர்ந்தான், தாத்தா சொன்ன அந்தப் புத்தகங்கள் வெறும் காகிதங்கள் அல்ல, அவை அவன் வாழ்நாள் முழுவதும் துணை நிற்கும் அழியாத செல்வம் என்று.
