മനോഹരമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അൻബരസു എന്നൊരു ബാലൻ താമസിച്ചിരുന്നു. അവന് സാധനങ്ങൾ ശേഖരിക്കാൻ വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. കല്ലുകൾ, കളിപ്പാട്ടങ്ങൾ, മിഠായികൾ എന്നിങ്ങനെ എന്തു കണ്ടാലും അവൻ അത് തന്റെ പെട്ടിയിൽ സൂക്ഷിച്ചു വെക്കും.
ഒരിക്കൽ അവന്റെ മുത്തച്ഛൻ അവനെ അടുത്തുവിളിച്ചു പറഞ്ഞു, 'അൻബരസൂ, നിനക്കായി ഒരു വലിയ നിധി ഞാൻ കരുതിയിട്ടുണ്ട്.' മുത്തച്ഛൻ അവന് ഒരു പഴയ മരപ്പെട്ടികൊടുത്തു. സ്വർണ്ണമോ വജ്രമോ ആണെന്ന് കരുതി അൻബരസു ആവേശത്തോടെ പെട്ടി തുറന്നു. എന്നാൽ അതിനുള്ളിൽ കുറച്ച് പഴയ പുസ്തകങ്ങൾ മാത്രമായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്.
അവൻ നിരാശനായി പറഞ്ഞു, 'മുത്തച്ഛാ, ഇതിനാൽ എന്ത് ഗുണം? കളിപ്പാട്ടങ്ങൾ ഉടഞ്ഞുപോകും, മിഠായികൾ തീർന്നുപോകും. ഈ പുസ്തകങ്ങൾ എനിക്ക് എന്ത് തരും?'
മുത്തച്ഛൻ ശാന്തനായി പറഞ്ഞു, 'മകനേ, നീ ശേഖരിക്കുന്ന കളിപ്പാട്ടങ്ങൾ നശിച്ചുപോകും. എന്നാൽ ഈ പുസ്തകങ്ങളിലെ അറിവ് നിന്നെ ഒരിക്കലും വിട്ടുപോകില്ല. നീ ഇന്ന് പഠിക്കുന്ന ഓരോ കാര്യവും നിന്റെ ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ പ്രതിസന്ധികളിലും നിന്നെ സഹായിക്കും. അത് നിന്റെ കൂടെ എന്നും ഉണ്ടാകും.'
അൻബരസു പുസ്തകങ്ങൾ വായിക്കാൻ തുടങ്ങി. കാലം കടന്നുപോയി, അവൻ ആ ഗ്രാമത്തിലെ പ്രശസ്തനായ ഒരു ഡോക്ടറായി വളർന്നു. ഗ്രാമത്തിൽ ഒരു വലിയ പനി പടർന്നപ്പോൾ, അവൻ ചെറുപ്പത്തിൽ പഠിച്ച അറിവ് ഉപയോഗിച്ച് രോഗികളെ സുഖപ്പെടുത്തി. അന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു, മുത്തച്ഛൻ പറഞ്ഞത് സത്യമാണെന്ന്; അറിവാണ് ഒരിക്കലും നശിക്കാത്ത ഏക നിധി എന്ന്.
