ఒక అందమైన గ్రామంలో అర్జున్ అనే బాలుడు ఉండేవాడు. అతను చాలా చురుకైనవాడు, కానీ అతనికి ఒక అలవాటు ఉంది. ఏ విషయం గురించి పూర్తి అవగాహన లేకపోయినా, అందరి ముందు గొప్పలు చెప్పడం అతనికి ఇష్టం. అందరూ తనని తెలివైనవాడిగా చూడాలని అతను కోరుకునేవాడు.
ఒకరోజు గ్రామ పెద్దలు వ్యవసాయం గురించి చర్చించుకుంటున్నారు. అర్జున్ అక్కడికి వెళ్లి, 'నాకు అంతా తెలుసు!' అని గట్టిగా చెప్పాడు. 'ఒకవేళ పంట పండకపోతే, మనం మేఘాలను గట్టిగా పిలిచి వర్షం పడేలా చేయవచ్చు!' అని అన్నాడు. అక్కడున్న వారంతా నిశ్శబ్దంగా అర్జున్ వైపు చూశారు. అతని మాటల్లో ఎటువంటి అర్థం లేదు. అతని స్నేహితురాలు మీరా మెల్లగా, 'అర్జున్, తెలియకుండా ఇలా మాట్లాడటం సరికాదు' అని చెప్పింది.
అర్జున్ సిగ్గుతో తలదించుకున్నాడు. ఆ రోజు రాత్రి అతని తాతయ్య ఇలా చెప్పారు, 'అర్జున్, చదరంగం బోర్డు మీద గడులు (squares) లేకపోతే ఆట ఆడగలవా? అలాగే, సరైన జ్ఞానం లేకుండా సభలో మాట్లాడటం కూడా అంతే వ్యర్థం.' ఆ రోజు నుండి, అర్జున్ ఏదైనా మాట్లాడే ముందు దాని గురించి పూర్తిగా తెలుసుకోవడం నేర్చుకున్నాడు. అతని మాటలు ఇప్పుడు అర్థవంతంగా మారాయి.
