ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். கதிர் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு கெட்ட பழக்கம் இருந்தது. எதையும் முழுமையாகத் தெரிந்து கொள்ளாமல், மற்றவர்கள் முன்னால் மிகத் தாராளமாகப் பேசுவான். ஒருமுறை, கிராமத்துத் திருவிழாவில் ஒரு பெரிய விவாதம் நடந்தது. கதிர் அங்கு சென்று, 'எனக்குத் தெரியாதது எதுவுமே இல்லை, நான் எல்லாவற்றையும் பற்றிப் பேசுவேன்!' என்று சத்தமாகச் சொன்னான்.
விவாதம் தொடங்கியது. பெரியவர்கள் விவசாயம், வானிலை மற்றும் நீர் மேலாண்மை பற்றிப் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். கதிர் இடையில் புகுந்து, 'மழை பெய்யாமல் போனால் நாம் கிணறு தோண்டத் தேவையில்லை, வெறும் மேகங்களை மட்டும் பார்த்தால் போதும்!' என்று மிகத் தைரியமாகச் சொன்னான். அங்கிருந்தவர்கள் அனைவரும் அமைதியாகி கதிரைப் பார்த்தார்கள். கதிரின் பேச்சில் எந்தத் தர்க்கமும் இல்லை, அறிவும் இல்லை. அவன் சொன்னது எவ்வளவு முட்டாள்தனமானது என்பதை அவனது நண்பன் மாறன் மெதுவாகச் சுட்டிக்காட்டினான்.
கதிர் வெட்கித் தலைகுனிந்தான். அன்று அவனது தாத்தா அவனிடம் பேசினார்: 'கதிர், ஒரு சதுரங்கப் பலகை இல்லாமல் எப்படி ஆட்டம் போட முடியும்? அதுபோலவே, சரியான அறிவு இல்லாமல் சபையில் பேசுவது வெறும் சத்தமே தவிர, அது அறிவாகாது.' அன்று முதல், கதிர் எதைப் பற்றியாவது பேசும் முன், அதை ஆழமாகப் படித்துப் புரிந்து கொள்ளத் தொடங்கினான். அவன் பேசும் வார்த்தைகள் இனி அர்த்தமுள்ளதாக மாறின.
