ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്നൊരു ബാലൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ വളരെ ഉത്സാഹിയായിരുന്നു, പക്ഷേ അവന് ഒരു കുഴപ്പമുണ്ടായിരുന്നു; കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ശരിയായ അറിവില്ലാതെ തന്നെ എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ വലിയ കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കാൻ അവന് വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ ഗ്രാമത്തിലെ മുതിർന്നവർ കൃഷിയെക്കുറിച്ചും ജലസമ്പാദ്യത്തെക്കുറിച്ചും ചർച്ച ചെയ്യാൻ ഒത്തുകൂടി. അർജുൻ അവിടെ ചെന്ന്, 'എനിക്ക് എല്ലാ കാര്യങ്ങളും അറിയാം!' എന്ന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. 'വിളവ് കുറഞ്ഞാൽ നമുക്ക് മഴയ്ക്ക് വേണ്ടി ആകാശത്തോട് കൽപ്പിക്കാം!' അവൻ ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു. അവിടെയുണ്ടായിരുന്നവർ എല്ലാവരും അവനെ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി. അവന്റെ വാക്കുകളിൽ യാതൊരു അറിവുമില്ലായിരുന്നു. അവന്റെ കൂട്ടുകാരി മീര പതിയെ പറഞ്ഞു, 'അർജുൻ, അറിവില്ലാതെ ഇങ്ങനെ പറയുന്നത് ശരിയല്ല.'
അർജുൻ നാണത്താൽ തലതാഴ്ത്തി. അന്ന് രാത്രി അവന്റെ മുത്തച്ഛൻ അവനോട് പറഞ്ഞു, 'അർജുൻ, കളിക്കാനായി ഒരു ചെസ്സ് ബോർഡ് ഇല്ലെങ്കിൽ നിനക്ക് എങ്ങനെ കളിതുടങ്ങാൻ കഴിയും? അതുപോലെയാണ് അറിവില്ലാതെ സംസാരിക്കുന്നത്. അതിന് ഒരു അടിസ്ഥാനവുമില്ല.' അന്നുമുതൽ അർജുൻ ഒരു കാര്യം പറയുന്നതിന് മുമ്പ് അത് നന്നായി പഠിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവൻ സംസാരിക്കുന്ന വാക്കുകൾക്ക് അർത്ഥമുണ്ടാകാൻ തുടങ്ങി.
