ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಚಟುವಟಿಕೆಯಿಂದ ಇರುತ್ತಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಕೆಟ್ಟ ಅಭ್ಯಾಸವಿತ್ತು. ಯಾವುದೇ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಸರಿಯಾದ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆ ದೊಡ್ಡ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಡುತ್ತಿದ್ದನು.
ಒಮ್ಮೆ ಹಳ್ಳಿಯ ಹಿರಿಯರು ಕೃಷಿ ಮತ್ತು ಮಳೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚಿಸಲು ಸೇರಿದ್ದರು. ಅರ್ಜುನ್ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಓಡಿ ಹೋಗಿ, 'ನನಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಗೊತ್ತು!' ಎಂದು ಜೋರಾಗಿ ಹೇಳಿದನು. 'ಒಂದು ವೇಳೆ ಬೆಳೆ ಬೆಳೆಯದಿದ್ದರೆ, ನಾವು ಸೂರ್ಯನಿಗೆ ಬಿಸಿಲು ಹೆಚ್ಚಿಸಲೆಂದು ಹೇಳಬಹುದು!' ಎಂದು ತಮಾಷೆಯಾಗಿ ಹೇಳಿದನು. ಹಿರಿಯರೆಲ್ಲರೂ ಮೌನವಾದರು. ಅವನ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ತರ್ಕವಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ಗೆಳತಿ ಮೀರಾ ಮೆಲ್ಲಗೆ, 'ಅರ್ಜುನ್, ಅರಿವಿಲ್ಲದೆ ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ' ಎಂದು ಹೇಳಿದಳು.
ಅರ್ಜುನ್ ನಾಚಿಕೆಯಿಂದ ತಲೆತಗ್ಗಿಸಿದನು. ಅಂದು ರಾತ್ರಿ ಅವನ ಅಜ್ಜ ಅವನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು, 'ಅರ್ಜುನ್, ಚದುರಂಗದ ಬೋರ್ಡ್ ಮೇಲೆ ಚೌಕಗಳಿಲ್ಲದೆ ಆಟವಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಹಾಗೆಯೇ, ಸರಿಯಾದ ಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲದೆ ಮಾತನಾಡುವುದು ವ್ಯರ್ಥ.' ಅಂದಿನಿಂದ ಅರ್ಜುನ್ ಏನನ್ನಾದರೂ ಮಾತನಾಡುವ ಮೊದಲು ಅದನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದನು.
