ఒక అందమైన గ్రామంలో ఆర్యన్ అనే బాలుడు ఉండేవాడు. ఆర్యన్ చాలా చురుకైనవాడు, కానీ అతనికి ఒక అలవాటు ఉండేది. తనకు ఏ విషయం తెలియకపోయినా, తనే గొప్ప మేధావి అని అందరి ముందు చెప్పుకోవాలని అనుకునేవాడు. గ్రామ పెద్దలు ఏదైనా ముఖ్యమైన విషయం గురించి మాట్లాడుతున్నప్పుడు, ఆర్యన్ మధ్యలో దూరి తన తెలివితేటలు ప్రదర్శించాలని ప్రయత్నించేవాడు.
ఒకరోజు గ్రామ పెద్దలు పాత వంతెనను ఎలా బాగు చేయాలి అనే విషయంపై చర్చించుకుంటున్నారు. ఎవరూ తమ మాట పూర్తి చేయకముందే, ఆర్యన్ గట్టిగా "నాకు అంతా తెలుసు, నేను చెబుతాను వినండి!" అని అరిచాడు. కానీ అతను చెప్పిన మాటలు అర్థం లేనివిగా, గందరగోళంగా ఉన్నాయి. గ్రామ పెద్దలు అతడిని చూసి నవ్వుకున్నారు. ఆర్యన్ గొప్పవాడిగా కనిపించాలనుకున్న ప్రయత్నం అతడిని వెక్కిరింపుగా మార్చింది. ఆర్యన్ చాలా సిగ్గుపడి తలదించుకున్నాడు.
అప్పుడు అతని తాతా దగ్గరకు వచ్చి మెల్లగా ఇలా అన్నాడు, "ఆర్యన్, జ్ఞానం లేకుండా మాట్లాడాలని అనుకోవడం, బలం లేని వాడు బలం గురించి మాట్లాడటం లాంటిది. నీ మాటలకు విలువ రావాలంటే, ముందు నువ్వు నేర్చుకోవాలి. నేర్చుకోవడం అనేది ఒక దీపం లాంటిది, అది నీ మాటలకు వెలుగునిస్తుంది."
ఆ రోజు నుండి ఆర్యన్ బాగా చదవడం, నేర్చుకోవడం మొదలుపెట్టాడు. కొన్నాళ్ల తర్వాత, ఆర్యన్ మాట్లాడేటప్పుడు గ్రామస్తులందరూ నిశ్శబ్దంగా వినేంతటి జ్ఞానిగా ఎదిగాడు.
