ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். கதிர் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு கெட்ட பழக்கம் இருந்தது. தான் எதையும் முழுமையாகப் படிக்கவில்லை என்றாலும், ஊர் பஞ்சாயத்து அல்லது பெரியவர்கள் கூடும் இடங்களில் தான் மிகச் சிறந்த அறிவாளி என்று காட்டிக்கொள்ளத் துடிப்பான்.
ஒரு நாள், ஊர் பெரியவர்கள் ஒரு முக்கியமான விஷயத்தைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். அப்போது கதிர் ஓடிச் சென்று, "எனக்கு எல்லாம் தெரியும், நான் சொல்கிறேன் கேளுங்கள்!" என்று உரத்த குரலில் பேசத் தொடங்கினான். அவன் பேசியது சம்பந்தமில்லாத விஷயங்கள், குழப்பமான வார்த்தைகள். அவனது பேச்சைக் கேட்ட பெரியவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் பார்த்துக் கொண்டனர். அவனது பேச்சில் ஆழமும், அர்த்தமும் இல்லை. இதனால் அவனது பேச்சு ஒரு கேலியாகவே மாறியது. கதிர் வெட்கப்பட்டுத் தலைகுனிந்தான்.
அப்போது அவனது தாத்தா அவனிடம் மென்மையாகச் சொன்னார், "கதிர், ஒரு கருவி இல்லாமல் அதை இயக்க நினைப்பது எவ்வளவு வீணோ, அதுபோலவே அறிவில்லாமல் பேசுவதும் வீணானது. ஒரு கருவி சரியாக வேலை செய்ய அதன் அடிப்படைத் தகுதி வேண்டும். அதுபோலவே, பேசத் தொடங்கும் முன் நாம் கற்க வேண்டும். அறிவு என்பது ஒரு விளக்கு போன்றது; அந்த விளக்கு இருந்தால் தான் நாம் சொல்லும் சொற்களுக்குப் பிரகாசம் கிடைக்கும்."
அன்று முதல் கதிர் பேசும் முன் நிறையப் படிக்கத் தொடங்கினான். சில காலத்திற்குப் பிறகு, அவன் பேசும் போது ஊரே அமைதியாகக் கேட்டு ரசிக்கும் அளவிற்குத் தெளிவான அறிவாளியாக வளர்ந்தான்.
