ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಆರ್ಯನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಆರ್ಯನ್ ತುಂಬಾ ಚಟುವಟಿಕೆಯಿಂದ ಇರುತ್ತಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಕೆಟ್ಟ ಅಭ್ಯಾಸವಿತ್ತು. ತನಗೆ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಸರಿಯಾದ ಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಾನೇ ದೊಡ್ಡ ಜ್ಞಾನಿ ಎಂದು ತೋರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವನು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಹಳ್ಳಿಯ ಹಿರಿಯರು ಯಾವುದಾದರೂ ಮುಖ್ಯ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಆರ್ಯನ್ ಮಧ್ಯೆ ಬಂದು ಮಾತನಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.
ಒಂದು ದಿನ ಹಳ್ಳಿಯ ಹಳೆಯ ಸೇತುವೆಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಸರಿಪಡಿಸಬೇಕು ಎಂಬ ಬಗ್ಗೆ ಸಭೆ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಯಾರೂ ಮಾತನ್ನು ಮುಗಿಸುವ ಮೊದಲೇ ಆರ್ಯನ್ ಓಡಿ ಬಂದು, "ನನಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಗೊತ್ತು, ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ ಕೇಳಿ!" ಎಂದು ಜೋರಾಗಿ ಹೇಳಿದನು. ಆದರೆ ಅವನು ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳು ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದವು ಮತ್ತು ಗೊಂದಲಮಯವಾಗಿದ್ದವು. ಹಿರಿಯರು ಅವನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ ನಗತೊಡಗಿದರು. ಆರ್ಯನ್ ದೊಡ್ಡವನಂತೆ ಕಾಣಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೆ, ಅವಮಾನವಷ್ಟೇ ಸಿಕ್ಕಿತು.
ನಾಚಿಕೆಯಿಂದ ಆರ್ಯನ್ ತಲೆತಗ್ಗಿಸಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಗ, ಅವನ ಅಜ್ಜ ಅವನ ಬಳಿ ಬಂದು ಹೇಳಿದರು, "ಆರ್ಯನ್, ಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲದೆ ಮಾತನಾಡುವ ಆಸೆ ಪಡುವುದು ಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲದವನು ಶಕ್ತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುವಂತೆ ಅತೀ ವ್ಯರ್ಥ. ನಿನ್ನ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ಬೆಲೆ ಬರಬೇಕಾದರೆ ಮೊದಲು ನೀನು ಕಲಿಯಬೇಕು. ಕಲಿಯುವಿಕೆ ಎಂಬುದು ಬೆಳಕಿನಂತೆ, ಅದು ನಿನ್ನ ಮಾತಿಗೆ ಹೊಳಪು ನೀಡುತ್ತದೆ."
ಅಂದಿನಿಂದ ಆರ್ಯನ್ ಓದಲು ಮತ್ತು ಕಲಿಯಲು ಶುರುಮಾಡಿದನು. ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ, ಆರ್ಯನ್ ಮಾತನಾಡುವಾಗ ಇಡೀ ಹಳ್ಳಿಯೇ ಮೌನವಾಗಿ ಕುಳಿತು ಅವನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳುವಷ್ಟು ಜ್ಞಾನವಂತನಾದನು.
