മനോഹരമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്നൊരു ബാലൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ വളരെ ഉത്സാഹിയായിരുന്നു, പക്ഷേ അവന് ഒരു കുഴപ്പമുണ്ടായിരുന്നു. തനിക്ക് ഒന്നും അറിയില്ലെങ്കിൽ പോലും, വലിയ കാര്യങ്ങൾ അറിയാമെന്ന് കാണിക്കാൻ അവൻ എപ്പോഴും ആഗ്രഹിച്ചു. ഗ്രാമത്തിലെ മുതിർന്നവർ ഒരു കാര്യത്തെക്കുറിച്ച് ചർച്ച ചെയ്യുമ്പോൾ അർജുൻ ഇടയിൽ കയറി സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിക്കും.
ഒരിക്കൽ ഗ്രാമത്തിലെ പാലം നന്നാക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ചർച്ച നടക്കുകയായിരുന്നു. ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞു തീരുന്നതിന് മുൻപേ അർജുൻ ഓടിവന്നു, "എനിക്കറിയാം, ഞാൻ പറഞ്ഞുതരാം!" എന്ന് ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. എന്നാൽ അവൻ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ അർത്ഥശൂന്യവും ആശയക്കുഴപ്പമുണ്ടാക്കുന്നതുമായിരുന്നു. ഗ്രാമത്തിലെ മുതിർന്നവർ അവനെ നോക്കി പുച്ഛത്തോടെ ചിരിച്ചു. അർജുൻ വലിയ ആളാണെന്ന് കാണിക്കാൻ ശ്രമിച്ചതുകൊണ്ട് അവനെ എല്ലാവരും പരിഹസിച്ചു.
അർജുൻ നാണക്കേട് കൊണ്ട് തലതാഴ്ത്തി ഇരുന്നു. അപ്പോൾ അവന്റെ മുത്തച്ഛൻ അരികിൽ വന്നിരുന്നു പറഞ്ഞു, "അർജുൻ, അറിവില്ലാതെ സംസാരിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് ഒരു ലക്ഷ്യമില്ലാത്ത യാത്ര പോലെയാണ്. സംസാരിക്കാൻ ആഗ്രഹമുണ്ടായിരിക്കാം, പക്ഷേ അതിന് ആവശ്യമായ കരുത്ത് നിനക്കില്ല. വാക്കുകൾക്ക് മൂല്യം വരണമെങ്കിൽ ആദ്യം അറിവ് നേടണം."
അന്ന് മുതൽ അർജുൻ കൂടുതൽ പഠിക്കാൻ തുടങ്ങി. കുറച്ചു കാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, അവൻ സംസാരിക്കുമ്പോൾ ഗ്രാമവാസികൾ മുഴുവൻ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കുന്ന ഒരു ബുദ്ധിമാനായ യുവാവായി അവൻ വളർന്നു.
