ఒక చిన్న గ్రామంలో కరి అనే బాలుడు ఉండేవాడు. మిగిలిన పిల్లలలాగా అతడు బడికి వెళ్లలేకపోయేవాడు, ఎందుకంటే తండ్రికి పొలం పనుల్లో సహాయం చేయాల్సి వచ్చేది. కానీ కరికి ఒక మంచి అలవాటు ఉంది. ఆ గ్రామంలోని పెద్దాయన మాణిక్య తాత ప్రతిరోజూ సాయంత్రం ఒక పెద్ద మర్రిచెట్టు కింద కూర్చుని లోకజ్ఞానాన్ని పంచుకునేవారు. మిగిలిన పిల్లలు ఆడుకుంటుంటే, కరి మాత్రం తాత చెప్పే మాటలను ఎంతో శ్రద్ధగా వినేవాడు.
ఒక సంవత్సరం ఆ గ్రామంలో భయంకరమైన కరువు వచ్చింది. చెరువులు ఎండిపోయాయి, పంటలు పండలేదు. కరి కుటుంబం కూడా నీటి కోసం చాలా ఇబ్బంది పడింది. అప్పుడు కరికి తాత చెప్పిన ఒక మాట గుర్తొచ్చింది. రాళ్ల మధ్య భూగర్భ జలాలు ఎక్కడ దొరుకుతాయో తాత ఒకసారి చెప్పారు. 'నాన్న, తాత చెప్పినట్లుగా మనం ఆ పాత వాగు దగ్గర తవ్వితే నీరు దొరకవచ్చు' అని కరి తన తండ్రితో అన్నాడు.
వారు అక్కడ తవ్వగా, నీటి ఊట బయటకు వచ్చింది. ఆ నీరు గ్రామాన్నే కాపాడింది. కరికి చదువు రాకపోయినా, పెద్దల మాటలు వినడం వల్ల ఆ కష్టకాలంలో అతనికి ఒక మార్గదర్శిలా ఆ జ్ఞానం తోడైంది.
