ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕರಿ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಇತರ ಮಕ್ಕಳಂತೆ ಅವನಿಗೆ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ತನ್ನ ತಂದೆಗೆ ಹೊಲದ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡಬೇಕಿತ್ತು. ಆದರೆ ಕರಿಗೆ ಒಂದು ವಿಶೇಷ ಅಭ್ಯಾಸವಿತ್ತು. ಹಳ್ಳಿಯ ಹಿರಿಯರಾದ ಮಾಣಿಕ್ಯ ತಾತ ಪ್ರತಿದಿನ ಸಂಜೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಕುಳಿತು ಜೀವನದ ಪಾಠಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಉಳಿದ ಮಕ್ಕಳು ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಕರಿ ತಾತ ಹೇಳುವುದನ್ನು ಬಹಳ ಗಮನವಿಟ್ಟು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದನು.
ಒಮ್ಮೆ ಆ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಭೀಕರ ಬರಗಾಲ ಬಂದಿತು. ಕೆರೆ-ಕುಂಟೆಗಳೆಲ್ಲಾ ಬತ್ತಿ ಹೋದವು, ಬೆಳೆಗಳೆಲ್ಲಾ ಒಣಗಿ ಹೋದವು. ಕರಿನ ಕುಟುಂಬವೂ ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟಿತು. ಆಗ ಕರಿಗೆ ತಾತ ಹೇಳಿದ್ದ ಒಂದು ಮಾತು ನೆನಪಾಯಿತು. ಬಂಡೆಗಳ ಹತ್ತಿರ ಭೂಮಿಯ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ನೀರು ಎಲ್ಲಿ ಸಿಗಬಹುದು ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ತಾತ ಹೇಳಿದ್ದಿದ್ದರು. 'ಅಪ್ಪಾ, ತಾತ ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆ ನಾವು ಆ ಹಳೆಯ ಹಳ್ಳಿಯ ಹತ್ತಿರ ಗುಂಡಿ ತೆಗೆದರೆ ನೀರು ಸಿಗಬಹುದು,' ಎಂದು ಕರಿ ಹೇಳಿದನು.
ಅವರು ಅಲ್ಲಿ ಗುಂಡಿ ತೆಗೆದಾಗ, ಅದರಿಂದ ನೀರಿನ ಸೆಲೆ ಹೊರಬಂದಿತು. ಆ ನೀರು ಇಡೀ ಹಳ್ಳಿಯನ್ನೇ ಉಳಿಸಿತು. ಕರಿಗೆ ಓದು ಬರಹ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಹಿರಿಯರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳುವ ಅಭ್ಯಾಸವು ಅವನಿಗೆ ಕಷ್ಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದಾರಿದೀಪವಾಯಿತು.
