ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമത്തിൽ കാരി എന്ന് പേരുള്ള ഒരു ബാലൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. മറ്റ് കുട്ടികളെപ്പോലെ അവന് സ്കൂളിൽ പോകാൻ കഴിഞ്ഞില്ല, കാരണം അവന് തന്റെ പിതാവിനെ കൃഷിപ്പണിയിൽ സഹായിക്കേണ്ടതായിരുന്നു. എങ്കിലും കാരിക്ക് ഒരു പ്രത്യേക ശീലമുണ്ടായിരുന്നു. ഗ്രാമത്തിലെ മുതിർന്ന ആളായ മാണിക്യൻ മുത്തച്ഛൻ എല്ലാ വൈകുന്നേരവും വലിയ ആൽമരച്ചുവട്ടിലിരുന്ന് ലോകകാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാറുണ്ട്. മറ്റ് കുട്ടികൾ കളിച്ചുനടക്കുമ്പോൾ, കാരി മുത്തച്ഛന്റെ അരികിലിരുന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്കുമായിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ ആ ഗ്രാമത്തിൽ കഠിനമായ വരൾച്ച ഉണ്ടായി. പുഴകൾ വറ്റി, കൃഷികൾ നശിച്ചു. കാരിയുടെ കുടുംബവും വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടിലായി. ആ സമയത്ത്, മാണിക്യൻ മുത്തച്ഛൻ ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞ ഒരു കാര്യം കാരി ഓർത്തു. പാറക്കെട്ടുകൾക്കിടയിൽ എങ്ങനെ ഭൂഗർഭജലം കണ്ടെത്താം എന്നതിനെക്കുറിച്ച് മുത്തച്ഛൻ പറഞ്ഞിരുന്നു. 'അച്ഛാ, മുത്തച്ഛൻ പറഞ്ഞതുപോലെ ആ പഴയ തോടിന് അടുത്തുള്ള മണ്ണിൽ കുഴിച്ചാൽ നമുക്ക് വെള്ളം കിട്ടിയേക്കാം,' കാരി പറഞ്ഞു.
അവർ അവിടെ കുഴിച്ചു നോക്കിയപ്പോൾ, അവിടെ നിന്ന് തെളിനീർ ഉറവയായി വന്നു. ആ വെള്ളം ഗ്രാമത്തെ രക്ഷിച്ചു. കാരിക്ക് വലിയ വിദ്യാഭ്യാസം ഉണ്ടായിരുന്നില്ലെങ്കിലും, മറ്റുള്ളവർ പറയുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ചതുകൊണ്ട് ആ പ്രതിസന്ധി ഘട്ടത്തിൽ അവന് ഒരു താങ്ങായി ആ അറിവ് മാറി.
