ஒரு அழகான கிராமத்தில் கரிகாலன் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனுக்குப் பள்ளிக்கூடத்திற்குச் சென்று படிக்கத் தெரியாது, ஏன்னென்றால் அவன் தன் பெற்றோரைத் தறித்துத் தொழிலில் உதவ வேண்டியிருந்தது. ஆனால், கரிகாலனுக்கு ஒரு விசித்திரமான பழக்கம் இருந்தது. கிராமத்தின் பெரியவர் மாணிக்கம் தாத்தா தினமும் மாமரத்தின் அடியில் அமர்ந்து உலக விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருப்பார். கரிகாலன் தன் வேலையை முடித்ததும், ஓடிச் சென்று தாத்தாவின் அருகில் அமர்ந்துவிடுவான். மற்ற சிறுவர்கள் விளையாடிக்கொண்டிருக்க, அவன் தாத்தா சொல்வதைக் கூர்ந்து கவனிப்பான்.
ஒருமுறை, அந்த கிராமத்தில் கடும் வறட்சி ஏற்பட்டது. பயிர்கள் காய்ந்து போயின, மக்கள் உணவின்றித் தவித்தனர். கரிகாலனின் குடும்பமும் மிகவும் கஷ்டப்பட்டது. அப்போது, கரிகாலன் தாத்தா சொன்ன ஒரு விஷயத்தை நினைத்துப் பார்த்தான். 'மழை பெய்யாத போது, மண்ணின் ஆழத்தில் இருக்கும் நீர்ச் சுரப்பிகளை எப்படித் தேடுவது?' என்று தாத்தா ஒருமுறை சொல்லியிருந்தார். கரிகாலன் தன் தந்தையிடம், 'அப்பா, தாத்தா சொன்னது போல நாம் அந்தப் பழைய பாழடைந்த கிணற்றுப் பக்கத்தில் தோண்டினால் தண்ணீர் கிடைக்கலாம்' என்று கூறினான்.
அவன் சொன்னது போலவே, அவர்கள் அங்கு தோண்டியபோது நீர் ஊற்றாக வந்தது. அந்த நீர் கிராமத்தையே காப்பாற்றியது. கரிகாலன் படிக்கவில்லை என்றாலும், மற்றவர்கள் சொல்வதைக் கேட்டதால், அந்தத் துன்ப காலத்திலும் அவனுக்கு ஒரு வழிகாட்டியாக அந்த அறிவு உதவியது.
