ఒక అందమైన గ్రామంలో అర్జున్ అనే బాలుడు ఉండేవాడు. అతనికి చిత్రలేఖనం అంటే చాలా ఇష్టం మరియు అందులో అతను చాలా నైపుణ్యం కలిగినవాడు. కానీ అర్జున్కు ఒక అలవాటు ఉంది. తను వేసిన ప్రతి చిత్రాన్ని చూపిస్తూ, 'నేనే ప్రపంచంలోనే గొప్ప చిత్రకారుడిని! నన్ను మించిన వారు ఎవరూ లేరు!' అని గర్వంగా చెబుతుండేవాడు. దీనివల్ల మిగిలిన పిల్లలు అతనితో ఆడుకోవడానికి ఇష్టపడేవారు కాదు.
ఒకసారి గ్రామంలో చిత్రలేఖన పోటీ జరిగింది. అర్జున్ చాలా నమ్మకంతో పాల్గొన్నాడు. అతను ఒక అద్భుతమైన ప్రకృతి దృశ్యాన్ని గీశాడు. కానీ పోటీలో విజేత అర్జున్ కాలేదు; బదులుగా మీరా అనే ఒక నిశ్శబ్దమైన అమ్మాయి గెలిచింది.
అర్జున్ కోపంతో, 'నేను ఎందుకు గెలవలేదు? నేనే గొప్పవాడినని అందరికీ తెలుసు!' అని అరిచాడు. అది విన్న గ్రామ పెద్దాయన అర్జున్ దగ్గరకు వచ్చి ఇలా అన్నాడు, 'అర్జున్, ఒక గొప్ప కళాకారుడు తన పని ద్వారా గుర్తింపు పొందాలి కానీ, మాటల ద్వారా కాదు. నువ్వు నిన్ను నువ్వు పొగుడుకోవడం వల్ల నీ ప్రతిభ పెరగదు, కానీ నీ వ్యక్తిత్వం తగ్గుతుంది. అనవసరమైన విషయాల కోసం సమయం వృథా చేయకుండా, కొత్త విషయాలు నేర్చుకోవడంపై దృష్టి పెట్టు.'
అర్జున్ తన తప్పు తెలుసుకున్నాడు. ఆ రోజు నుండి అతను తనను తాను పొగుడుకోవడం మానేసి, నిశ్శబ్దంగా తన చిత్రకళను మెరుగుపరుచుకోవడం ప్రారంభించాడు. కొన్నాళ్ల తర్వాత, ప్రజలు అతని చిత్రాలను మాత్రమే కాదు, అతని మంచి ప్రవర్తనను కూడా మెచ్చుకోవడం మొదలుపెట్టారు.
