മനോഹരമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്നൊരു ബാലൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവന് ചിത്രരചനയിൽ വലിയ കഴിവുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ, അർജുന് ഒരു മോശം ശീലമുണ്ടായിരുന്നു. താൻ വരയ്ക്കുന്ന ഓരോ ചിത്രത്തെക്കുറിച്ചും മറ്റുള്ളവരോട് വലിയ അഹങ്കാരത്തോടെ സംസാരിക്കുമായിരുന്നു. 'ഞാനാണ് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ചിത്രകാരൻ!' എന്ന് അവൻ എപ്പോഴും വിളിച്ചു പറയും.
അവന്റെ ഈ സ്വഭാവം കാരണം മറ്റ് കുട്ടികൾ അവനോടൊപ്പം കളിക്കാൻ മടിച്ചുനിന്നു. ഒരു ദിവസം ഗ്രാമത്തിൽ ഒരു വലിയ ചിത്രരചനാ മത്സരം നടന്നു. അർജുൻ വലിയ പ്രതീക്ഷയോടെ അതിൽ പങ്കെടുത്തു. അവൻ ഒരു മനോഹരമായ പ്രകൃതിദൃശ്യം വരച്ചു. എന്നാൽ വിജയിച്ചത് അർജുനല്ല, മറിച്ച് മീര എന്ന ശാന്തസ്വഭാവമുള്ള പെൺകുട്ടിയായിരുന്നു.
അർജുന് വലിയ വിഷമവും ദേഷ്യവും തോന്നി. 'ഞാൻ തന്നെയാണ് ഏറ്റവും മികച്ചത്, പിന്നെന്താണ് എനിക്ക് ജയിക്കാത്തത്?' അവൻ ഉറക്കെ ചോദിച്ചു. ഇതുകേട്ട ഗ്രാമത്തിലെ ഒരു മുതിർന്ന വ്യക്തി അർജുന്റെ അടുത്ത് വന്ന് പറഞ്ഞു, 'അർജുൻ, ഒരു നല്ല കലാകാരൻ തന്റെ കഴിവ് പ്രവർത്തിയിലൂടെ കാണിക്കണം, വാക്കുകളിലൂടെയല്ല. നിന്നെത്തന്നെ പുകഴ്ത്തി സംസാരിക്കുന്നത് നിന്റെ സമയം കളയുകയേയുള്ളൂ. അനാവശ്യമായ കാര്യങ്ങൾക്കായി സമയം പാഴാക്കാതെ, പുതിയ കാര്യങ്ങൾ പഠിക്കാൻ ശ്രമിക്കൂ.'
അർജുൻ തന്റെ തെറ്റ് മനസ്സിലാക്കി. അന്നുമുതൽ അവൻ സ്വയം പുകഴ്ത്തുന്നത് നിർത്തി, കൂടുതൽ നന്നായി വരയ്ക്കാൻ പരിശ്രമിച്ചു. കുറച്ചു കാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, അവന്റെ ചിത്രങ്ങൾ മാത്രമല്ല, അവന്റെ നല്ല സ്വഭാവവും എല്ലാവർക്കും പ്രിയപ്പെട്ടതായി മാറി.
