ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನು ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸುವಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಚತುರನಾಗಿದ್ದನು. ಆದರೆ ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಒಂದು ಕೆಟ್ಟ ಅಭ್ಯಾಸವಿತ್ತು. ತಾನು ಬಿಡಿಸಿದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಚಿತ್ರವನ್ನೂ ತೋರಿಸುತ್ತಾ, 'ನಾನೇ ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಕಲಾವಿದ, ನನ್ನನ್ನು ಮೀರಿಸುವವರು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ!' ಎಂದು ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದನು. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಇತರ ಮಕ್ಕಳು ಅವನೊಂದಿಗೆ ಆಡಲು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಒಮ್ಮೆ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಚಿತ್ರಕಲೆ ಸ್ಪರ್ಧೆ ನಡೆಯಿತು. ಅರ್ಜುನ್ ತುಂಬಾ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ಭಾಗವಹಿಸಿದನು. ಅವನು ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಬಿಡಿಸಿದನು. ಆದರೆ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದವರು ಅರ್ಜುನ್ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ ಮೀರಾ ಎಂಬ ಶಾಂತ ಸ್ವಭಾವದ ಹುಡುಗಿ ಗೆದ್ದಳು.
ಅರ್ಜುನ್ ಕೋಪದಿಂದ, 'ನಾನು ಯಾಕೆ ಗೆಲ್ಲಲಿಲ್ಲ? ನಾನೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಎಂದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿದಿದೆ!' ಎಂದು ಕೂಗಾಡಿದನು. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಹಳ್ಳಿಯ ಹಿರಿಯರೊಬ್ಬರು ಅರ್ಜುನನ ಬಳಿ ಬಂದು ಮೃದುವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು, 'ಅರ್ಜುನ್, ಒಬ್ಬ ನಿಜವಾದ ಕಲಾವಿದ ತನ್ನ ಕಲೆಯ ಮೂಲಕ ಮಾತಾಡಬೇಕೇ ಹೊರತು ಬಾಯಾರಲ್ಲ. ನೀನು ನಿನ್ನನ್ನು ನೀನೇ ಹೊಗಳಿಕೊಳ್ಳುವುದರಿಂದ ನಿನ್ನ ಕಲೆ ಬೆಳೆಯುವುದಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ನಿನ್ನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಕೆಡುತ್ತದೆ. ಅಪ್ರಯೋಜಕವಾದ ವಿಷಯಗಳಿಗಾಗಿ ಸಮಯ ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡುವ ಬದಲು, ಹೊಸತನ್ನು ಕಲಿಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸು.'
ಅರ್ಜುನ್ ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಅರಿತನು. ಅಂದಿನಿಂದ ಅವನು ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಹೊಗಳಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ತನ್ನ ಕಲೆಯನ್ನೇ ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಶ್ರಮಿಸಿದನು. ಕಾಲಾನಂತರದಲ್ಲಿ, ಅವನ ಚಿತ್ರಗಳು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ಅವನ ಒಳ್ಳೆಯ ಗುಣಗಳು ಕೂಡ ಎಲ್ಲರ ಮೆಚ್ಚುಗೆಗೆ ಪಾತ್ರವಾದವು.
