ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் ஓவியம் வரைவதில் மிகவும் திறமையானவன். ஆனால், கதிர் ஒரு பழக்கத்தைக் கொண்டிருந்தான். தான் வரைந்த ஒவ்வொரு ஓவியத்தையும் மற்றவர்களிடம் காட்டி, 'நான் தான் சிறந்த ஓவியன், என்னை விட யாரும் வரைய முடியாது' என்று அடிக்கடி பெருமையாகப் பேசுவான். இதனால் மற்ற சிறுவர்கள் அவனுடன் விளையாடத் தயங்கினர்.
ஒருமுறை கிராமத்தில் ஒரு பெரிய ஓவியப் போட்டி நடந்தது. கதிர் மிகுந்த நம்பிக்கையுடன் கலந்துகொண்டான். அவன் ஒரு அழகான இயற்கை காட்சியை வரைந்தான். ஆனால், போட்டியில் வெற்றி பெற்றவர் கதிர் அல்ல; மாறாக, அமைதியாகத் தன் வேலையைச் செய்தியான் நிலா. நிலாவின் ஓவியம் மிகவும் மென்மையாக இருந்தது.
கதிர் வருத்தத்துடன், 'ஏன் நான் ஜெயிக்கவில்லை? நான் தான் சிறந்தவன் என்று எல்லோருக்கும் தெரியும்!' என்று சத்தமாகச் சொன்னான். இதைக் கேட்ட கிராமத்து பெரியவர் தாத்தா, கதிரின் அருகில் வந்து மென்மையாகச் சொன்னார், 'கதிர், ஒரு சிறந்த கலைஞன் தன் திறமையைச் செயலில் காட்ட வேண்டுமே தவிர, பேச்சில் காட்டக்கூடாது. நீ உன்னைப் பற்றி நீயே புகழ்ந்து கொள்வதால் உன் திறமை குறையாது, ஆனால் உன் குணமே குறையும். தேவையற்ற விஷயங்களுக்காக நேரத்தைச் செலவழிப்பதை விட, பயனுள்ள கலைகளைக் கற்றுக்கொள்வதில் கவனம் செலுத்து.'
கதிர் தன் தவறை உணர்ந்தான். அன்று முதல் அவன் தன்னைத் தானே புகழ்ந்து கொள்வதை நிறுத்திவிட்டு, அமைதியாகத் தன் ஓவியங்களை மேம்படுத்தத் தொடங்கினான். சில காலத்திற்குப் பிறகு, அவனது ஓவியங்கள் மட்டுமல்ல, அவனது நற்பண்புகளும் அனைவரையும் கவர்ந்தன.
