ఒక అందమైన గ్రామంలో అర్జున్ అనే బాలుడు ఉండేవాడు. అతను చాలా చురుకైనవాడు, కానీ అతనికి ఒక అలవాటు ఉంది—ఏ విషయాన్నైనా ఆలోచించకుండా వెంటనే చేసేయడం. ఒకరోజు ఆ గ్రామంలో ఒక పెద్ద పోటీ నిర్వహించారు. ఒక ఎత్తైన, నునుపైన చెట్టు చివరన ఉన్న ఒక చిన్న గంటను ఎవరు ముందుగా తాకుతారో వారే విజేత అని ప్రకటించారు.
పోటీ మొదలవ్వగానే అర్జున్ పరుగున చెట్టు వైపు వెళ్ళాడు. 'నేనే గెలుస్తాను!' అని అరుస్తూ చెట్టు ఎక్కడానికి ప్రయత్నించాడు. కానీ ఆ చెట్టు చాలా నునుపుగా ఉండటంతో, అతను ఎక్కడానికి ప్రయత్నించిన ప్రతిసారీ కిందపడిపోతున్నాడు. అతను చాలా అలసిపోయాడు.
అదే సమయంలో అతని స్నేహితుడు రోహన్ చాలా ప్రశాంతంగా అక్కడికి వచ్చాడు. రోహన్ పరుగు తీయలేదు. ముందుగా అతను చెట్టు ఎత్తును, ఆ చెట్టు బెరడు ఎంత నునుపుగా ఉందో గమనించాడు. తన శక్తి ఎంత ఉందో కూడా అంచనా వేసుకున్నాడు. ఒక చిన్న తాడును, ఒక కర్రను తీసుకుని, చాలా జాగ్రత్తగా, పద్ధతిగా చెట్టు ఎక్కడం ప్రారంభించాడు. తక్కువ సమయంలోనే గంటను తాకాడు.
అర్జున్ నిరాశగా కింద కూర్చుని, 'నువ్వు అంత సులభంగా ఎలా సాధించావు?' అని అడిగాడు.
రోహన్ నవ్వుతూ ఇలా అన్నాడు, 'అర్జున్, నేను కేవలం వేగంగా పరుగెత్తలేదు. పని మొదలుపెట్టే ముందే, నాకు ఎంత శక్తి ఉంది, చెట్టు ఎంత నునుపుగా ఉంది అనేది నేను తెలుసుకున్నాను. సరైన ప్రణాళికతో ముందుకు వెళ్ళాను. కేవలం వేగం మాత్రమే కాదు, మన సామర్థ్యం మరియు సరైన పద్ధతి కలిస్తేనే విజయం సాధ్యమవుతుంది.'
ఏదైనా పని చేసే ముందు మన శక్తిని మరియు పరిస్థితులను తెలుసుకోవడం వల్ల విజయం లభిస్తుందని అర్జున్ ఆ రోజు తెలుసుకున్నాడు.
