ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಚಟುವಟಿಕೆಯಿಂದ ಇರುತ್ತಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಒಂದು ತಪ್ಪು ಅವನ ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿತ್ತು—ಯಾವುದನ್ನೂ ಯೋಚಿಸದೆ ತರಾತುರಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದು. ಒಂದು ದಿನ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಸ್ಪರ್ಧೆ ಏರ್ಪಡಿಸಲಾಯಿತು. ಒಂದು ಎತ್ತರದ ಮರದ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ನೇತುಹಾಕಲಾದ ಸಣ್ಣ ಗಂಟೆಯನ್ನು ಮೊದಲು ಮುಟ್ಟುವವನು ವಿಜೇತನಾಗುತ್ತಾನೆ.
ಸ್ಪರ್ಧೆ ಆರಂಭವಾದ ತಕ್ಷಣ ಅರ್ಜುನ್ ಮರದ ಕಡೆಗೆ ಓಡಿದನು. 'ನಾನೇ ಮೊದಲು ಗೆಲ್ಲುತ್ತೇನೆ!' ಎಂದು ಕೂಗುತ್ತಾ ಮರವನ್ನು ಹತ್ತಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದನು. ಆದರೆ ಮರವು ತುಂಬಾ ಜಾರುವಂತಿತ್ತು. ಅವನು ಹತ್ತಲು ಹೋದたಲೆ ಪದೇ ಪದೇ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದನು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಸುಸ್ತಾದನು.
ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವನ ಗೆಳೆಯ ರೋಹನ್ ಶಾಂತವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದನು. ಅವನು ಓಡಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ಮರದ ಎತ್ತರವನ್ನು, ಮರದ ತೊಗಟೆಯ ಜಾರನ್ನು ಮತ್ತು ತಾನು ಎಷ್ಟು ಎತ್ತರ ಹತ್ತಬಲ್ಲೆ ಎಂಬ ತನ್ನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಗಮನಿಸಿದನು. ಅವನು ಒಂದು ಗಟ್ಟಿ ಕವಲು ಮತ್ತು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಹಗ್ಗವನ್ನು ತಂದುಕೊಂಡನು. ಸರಿಯಾದ ಯೋಜನೆಯೊಂದಿಗೆ ಹಂತ ಹಂತವಾಗಿ ಮರ ಹತ್ತಿ ಗಂಟೆಯನ್ನು ಮುಟ್ಟಿದನು.
ಅರ್ಜುನ್ ದಣಿದು ಕುಳಿತಿದ್ದನು. 'ನೀನು ಹೇಗೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಮಾಡಿದೆ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.
ರೋಹನ್ ನಗುತಲೇ ಹೇಳಿದನು, 'ನಾನು ಕೇವಲ ವೇಗವಾಗಿ ಓಡಿ ಬಂದಿಲ್ಲ ಅರ್ಜುನ್. ಮೊದಲು ನನ್ನ ಶಕ್ತಿ ಎಷ್ಟಿದೆ ಮತ್ತು ಮರ ಎಷ್ಟೊಂದು ಜಾರುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ನಾನು ಅರಿತುಕೊಂಡೆ. ನಂತರ ಅದನ್ನು ಹೇಗೆ ಹತ್ತಬೇಕು ಎಂದು ಯೋಜಿಸಿದೆ. ಕೇವಲ ಧೈರ್ಯವಿದ್ದರೆ ಸಾಲದು, ನಮ್ಮ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಮತ್ತು ಸರಿಯಾದ ಯೋಜನೆ ಇದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಸಾಧನೆ ಸಾಧ್ಯ.'
ತನ್ನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಮತ್ತು ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅರಿತು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದರೆ ಯಾವುದನ್ನೂ ಸಾಧಿಸಬಹುದು ಎಂದು ಅರ್ಜುನ್ ಅಂದು ಕಲಿತನು.
