ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் எதையும் யோசிக்காமல் உடனே செய்துவிடும் குணம் கொண்டவன். ஒருமுறை கிராமத்தில் பெரிய விளையாட்டுப் போட்டி அறிவிக்கப்பட்டது. அதில் ஒரு பெரிய மரத்தின் உச்சியில் இருக்கும் ஒரு சிறிய மணியை முதலில் தொடுவது வெற்றி பெற்றவர் என்று அறிவிக்கப்பட்டது.
கதிர் உடனே ஓடினான். 'நான் தான் முதலில் போவேன்!' என்று கத்திக்கொண்டே மரத்தை நோக்கிப் பாய்ந்தான். ஆனால், மரம் மிகவும் வழுவழுப்பாக இருந்தது. அவன் ஏறிச் செல்ல முயன்றபோது பலமுறை கீழே விழுந்தான். அவனது நண்பன் மாறன் மட்டும் அமைதியாக ஒரு குச்சியையும், ஒரு சிறிய கயிற்றையும் எடுத்துக்கொண்டு வந்தான். அவன் மரத்தின் தடிமனான கிளைகளைக் கவனித்தான், தன் உயரத்தையும் கணக்கிட்டு ஒரு பாதுகாப்பான பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்தான்.
கதிர் மூச்சிரைக்கக் கீழே விழுந்து அமர்ந்திருந்தான். மாறன் மெதுவாக, திட்டமிட்டு ஏறிச் சென்று மணியைத் தொட்டான். கதிர் வருத்தத்துடன், 'ஏன் உன்னால் மட்டும் முடிந்தது?' என்று கேட்டான்.
மாறன் சிரித்துக்கொண்டே சொன்னான், 'நான் ஓடி வரவில்லை கதிர். முதலில் எனக்கு எவ்வளவு உயரம் ஏற முடியும் என்பதையும், அந்த மரம் எவ்வளவு வழுக்கும் என்பதையும் பார்த்தேன். பிறகு என்னிடம் இருக்கும் கயிற்றை எப்படிப் பயன்படுத்தலாம் என்று யோசித்தேன். வெறும் வேகத்தை விட, சரியான திட்டமும் நம் திறமையும் சேர்ந்தால் எதையும் சாதிக்கலாம்.'
கதிர் அன்று ஒரு பெரிய பாடத்தைக் கற்றான். வெறும் துணிச்சலை விட, ஒரு செயலைத் தொடங்கும் முன் நம் திறமையையும் சூழலையும் அறிந்து கொள்வதே உண்மையான வெற்றி என்பதைப் புரிந்துகொண்டான்.
