മനോഹരമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്ന് പേരുള്ള ഒരു ബാലനുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ വളരെ ഉത്സാഹിയായ കുട്ടിയായിരുന്നു, പക്ഷേ ഒരു കുഴപ്പമുണ്ട്—എന്തിനും ഏതിനും ചിന്തിക്കാതെ ഓടിപ്പോകുന്ന സ്വഭാവം. ഒരിക്കൽ ഗ്രാമത്തിൽ ഒരു വലിയ മത്സരം പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഒരു വലിയ മരത്തിന്റെ ഏറ്റവും മുകളിൽ തൂക്കിയിട്ടിരിക്കുന്ന ഒരു ചെറിയ മണി ആദ്യം തൊടുന്നവർ വിജയിക്കും.
വിസിൽ മുഴങ്ങിയതും അർജുൻ മരത്തിലേക്ക് പാഞ്ഞുപോയി. 'ഞാൻ തന്നെ ജയിക്കും!' എന്ന് വിളിച്ചുപറഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൻ മരത്തിൽ കയറാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ മരം വളരെ വഴുക്കലുള്ളതായിരുന്നു. ഓരോ തവണ കയറാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴും അവൻ താഴെ വീണു. അവൻ തളർന്നുപോയി.
എന്നാൽ അവന്റെ കൂട്ടുകാരൻ രാഹുൽ വളരെ ശാന്തനായി അവിടെയെത്തി. അവൻ ഓടിപ്പോയില്ല. പകരം, കുറച്ചുനേരം നിൽത്ത് മരത്തിന്റെ ഉയരവും അതിന്റെ തൊലിയുടെ വഴുക്കലും ശ്രദ്ധിച്ചു. തന്റെ കഴിവും പരിമിതികളും അവൻ കണക്കുകൂട്ടി. അവൻ ഒരു ചെറിയ വള്ളിയും കരുത്തുറ്റ ഒരു കൊമ്പും ഉപയോഗിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. പടിപടിയായി, കൃത്യമായ പ്ലാനിംഗോടെ അവൻ മരത്തിൽ കയറി മണിയിൽ തൊട്ടു.
അർജുൻ തളർന്നിരിക്കുകയായിരുന്നു. 'നീ എങ്ങനെ ഇത് സാധിച്ചു?' അവൻ ചോദിച്ചു.
രാഹുൽ പറഞ്ഞു, 'ഞാൻ വെറുതെ ഓടി വന്നതല്ല അർജുൻ. ആദ്യം എനിക്ക് എത്രത്തോളം ഉയരത്തിൽ കയറാൻ കഴിയും എന്നും മരം എത്രത്തോളം വഴുക്കലുള്ളതാണെന്നും ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി. വെറും വേഗതയല്ല, ശരിയായ പ്ലാനിംഗും നമ്മുടെ കഴിവും ചേരുമ്പോഴാണ് വിജയം ഉണ്ടാകുന്നത്.'
തന്റെ കഴിവിനെക്കുറിച്ചും സാഹചര്യത്തെക്കുറിച്ചും അറിഞ്ഞു പ്രവർത്തിച്ചാൽ ഏത് വലിയ കാര്യവും നേടിയെടുക്കാം എന്ന് അർജുൻ അന്ന് പഠിച്ചു.
