ఒక అందమైన గ్రామంలో అర్జున్ అనే రైతు ఉండేవాడు. అతనికి ఒక చిన్న పొలం మరియు కొన్ని ఆవులు ఉండేవి. అర్జున్ చాలా దయాగుణం కలిగినవాడు. ఒక సంవత్సరం ఆ గ్రామంలో తీవ్రమైన కరువు వచ్చింది. చాలా కుటుంబాలు ఆహారం లేక ఇబ్బంది పడ్డాయి.
అతని స్నేహితుడు విక్రమ్ ఇలా అన్నాడు, "అర్జున్, మన దగ్గర ఉన్న ధాన్యం అంతా ఆకలితో ఉన్నవారికి ఇచ్చేద్దాం. అప్పుడే మనం నిజమైన మనుషులం అవుతాం!"
అర్జున్ మనసు కరిగింది, కానీ తన భవిష్యత్తు గురించి కూడా ఆలోచించాడు. వచ్చే ఏడాది విత్తనాల కోసం మరియు తన కుటుంబం కోసం కొంత ధాన్యం అవసరమని అతనికి తెలుసు. అందుకే అతను తనకున్నదంతా ఇచ్చేయకుండా, తన అవసరాలకు ఇబ్బంది కలగకుండా ఒక నిర్ణీత భాగాన్ని మాత్రమే దానంగా ఇచ్చాడు.
ఇది చూసిన గ్రామ పెద్ద ఒకరు, "అర్జున్, నువ్వు ఎందుకు అంతా ఇవ్వలేదు?" అని అడిగారు.
అర్జున్ వినయంగా ఇలా చెప్పాడు, "తాతగారు, నేను ఈరోజు అంతా ఇచ్చేస్తే, రేపు ఇతరులకు సహాయం చేయడానికి నా దగ్గర ఏమీ ఉండదు. నా సంపదను నేను కాపాడుకుంటేనే, భవిష్యత్తులో కూడా నేను ఇతరులకు సహాయం చేయగలను."
పెద్దవారు నవ్వుతూ, "నువ్వు చేసింది సరైనదే అర్జున్. ఒక మనిషి తన శక్తికి తగినట్లుగా, తన భవిష్యత్తును దృష్టిలో ఉంచుకుని ఇవ్వడమే నిజమైన ధర్మం" అన్నారు.
వర్షాలు పడినప్పుడు, అర్జున్ దాచుకున్న విత్తనాలతో మంచి పంట పండించాడు. దీనివల్ల అతను రాబోయే కాలంలో గ్రామంలోని ప్రజలకు ఇంకా ఎక్కువ సహాయం చేయగలిగాడు.
