ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്ന കർഷകൻ താമസിച്ചിരുന്നു. അവന് ചെറിയൊരു കൃഷിയിടവും കുറച്ച് പശുക്കളും ഉണ്ടായിരുന്നു. അർജുൻ വളരെ ദയാലുവായവനായിരുന്നു. ഒരു വർഷം ഗ്രാമത്തിൽ കഠിനമായ വരൾച്ച ഉണ്ടായി. പല കുടുംബങ്ങളും ഭക്ഷണത്തിനായി കഷ്ടപ്പെട്ടു.
അർജുന്റെ സുഹൃത്തായ വിക്രം അവനോട് പറഞ്ഞു, "അർജുൻ, നമ്മുടെ പക്കലുള്ള ധാന്യമെല്ലാം വിശക്കുന്നവർക്ക് നൽകണം. എങ്കിൽ മാത്രമേ നമ്മൾ നല്ല മനുഷ്യരാകൂ!"
അർജുന് വിഷമം തോന്നി, എങ്കിലും അവൻ തന്റെ ഭാവിപ്പറ്റിയും ചിന്തിച്ചു. അടുത്ത കൃഷിക്കാവശ്യമായ വിത്തുകളും തന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ ആവശ്യങ്ങളും അവൻ കണക്കിലെടുത്തു. എല്ലാം നൽകുന്നതിന് പകരം, തന്റെ നിലനിൽപ്പിനെ ബാധിക്കാത്ത രീതിയിൽ ഒരു നിശ്ചിത അളവ് ധാന്യം അവൻ ദാനമായി നൽകി.
ഇതുകണ്ട് ഗ്രാമത്തിലെ ഒരു മുതിർന്ന വ്യക്തി ചോദിച്ചു, "അർജുൻ, നീ എന്തുകൊണ്ടാണ് എല്ലാം നൽകാതിരുന്നത്?"
അർജുൻ വിനയത്തോടെ മറുപടി പറഞ്ഞു, "മുതിർന്നവരേ, ഇന്ന് ഞാൻ എല്ലാം നൽകിയാൽ നാളെ മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കാൻ എന്റെ കയ്യിൽ ഒന്നുമുണ്ടാകില്ല. എന്റെ സമ്പത്ത് നിലനിർത്താൻ കഴിഞ്ഞാൽ മാത്രമേ എനിക്ക് വരും വർഷങ്ങളിലും മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കാൻ കഴിയൂ."
മുതിർന്നയാൾ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, "നീ ചെയ്തത് ശരിയാണ് അർജുൻ. ഒരാൾ തന്റെ കഴിവിനും സാഹചര്യത്തിനും അനുസരിച്ച്, തന്റെ സമ്പത്ത് സംരക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് നൽകുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ ധർമ്മം."
വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം മഴ പെയ്തപ്പോൾ, അർജുൻ കരുതിവെച്ച വിത്തുകൾ ഉപയോഗിച്ച് വലിയ വിളവെടുപ്പ് നടത്താൻ അവന് സാധിച്ചു. തന്മൂലം അവന് ഗ്രാമവാസികളെ കൂടുതൽ സഹായിക്കാനും കഴിഞ്ഞു.
