ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ರೈತ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಜಮೀನು ಮತ್ತು ಕೆಲವು ಹಸುಗಳಿದ್ದವು. ಅರ್ಜುನ್ ತುಂಬಾ ದಯಾಮಯಿ ಆಗಿದ್ದನು. ಒಂದು ವರ್ಷ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಭೀಕರ ಬರಗಾಲ ಬಂದಿತು. ಅನೇಕ ಜನರು ಆಹಾರವಿಲ್ಲದೆ ಕಷ್ಟಪಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ಅರ್ಜುನ್ ಗೆ ಗೆಳೆಯ ವಿಕ್ರಮ್ ಹೇಳಿದನು, "ಅರ್ಜುನ್, ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಇರುವ ಧಾನ್ಯಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಹಸಿದವರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟುಬಿಡೋಣ. ಆಗಲೇ ನಾವು ನಿಜವಾದ ಮನುಷ್ಯರಾಗಲು ಸಾಧ್ಯ."
ಅರ್ಜುನ್ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಒಪ್ಪಿದರೂ, ತನ್ನ ಮುಂದಿನ ವರ್ಷದ ಕೃಷಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಿದನು. ಮುಂದಿನ ಬಾರಿ ಬಿತ್ತಲು ಬೀಜಗಳು ಬೇಕು ಮತ್ತು ತನ್ನ ಕುಟುಂಬದ ಜೀವನಕ್ಕೂ ಆಹಾರ ಬೇಕು ಎಂಬುದು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿದಿತ್ತು. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನು ತನ್ನ ಬಳಿ ಇದ್ದದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೀಡುವ ಬದಲು, ತನ್ನ ಅಗತ್ಯಗಳಿಗೆ ತೊಂದರೆಯಾಗದಂತೆ ಒಂದು ಭಾಗವನ್ನು ಮಾತ್ರ ದಾನ ಮಾಡಿದನು.
ಇದನ್ನು ಕಂಡ ಹಳ್ಳಿಯ ಹಿರಿಯರೊಬ್ಬರು ಕೇಳಿದರು, "ಅರ್ಜುನ್, ನೀನು ಯಾಕೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ?"
ಅರ್ಜುನ್ ವಿನಯದಿಂದ ಉತ್ತರಿಸಿದನು, "ತಾತರೇ, ನಾನು ಇಂದು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟರೆ, ನಾಳೆ ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ನನ್ನ ಬಳಿ ಏನೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಸಂಪತ್ತು ಉಳಿದರೆ ಮಾತ್ರ ನಾನು ಮುಂದೆ ಹೋಗಿಯೂ ಜನರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ."
ಹಿರಿಯರು ನಕ್ಕು ಹೇಳಿದರು, "ನೀನು ಮಾಡಿದ್ದು ಸರಿ ಅರ್ಜುನ್. ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ, ತನ್ನ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ಗಮನದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ದಾನ ಮಾಡುವುದು ನಿಜವಾದ ಧರ್ಮ."
ಮಳೆ ಬಂದಾಗ, ಅರ್ಜುನ್ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಬೀಜಗಳಿಂದ ಉತ್ತಮ ಬೆಳೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು. ಇದರಿಂದ ಅವನು ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು.
