ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற ஒரு விவசாயி வாழ்ந்து வந்தான். அவனிடம் ஒரு சிறிய நிலமும், சில மாடுகளும் இருந்தன. மாறன் மிகவும் இரக்க குணம் கொண்டவன். ஒரு நாள், ஊரில் பெரும் வறட்சி ஏற்பட்டது. பல ஏழைகள் உணவின்றித் தவித்தனர்.
அப்போது, மாறனின் நண்பன் கதிர் அவனிடம் வந்தான். "மாறன், நம்மிடம் இருக்கும் தானியங்கள் அனைத்தையும் ஏழைகளுக்குக் கொடுத்துவிடலாம். அப்போதுதான் நாம் உண்மையான மனிதர்களாக இருப்போம்" என்றான் கதிர்.
மாறன் இதைக் கேட்டு நெகிழ்ந்து போனான். ஆனால், அவன் தன் நிலத்தையும், அடுத்த ஆண்டு விதைக்க வேண்டிய விதைகளையும் யோசித்தான். அவன் தன் வசம் இருந்த தானியங்களில் ஒரு பகுதியை மட்டும் அன்போடு ஏழைகளுக்குக் கொடுத்தான். மீதிப் பகுதியை அடுத்த ஆண்டு விவசாயத்திற்காகச் சேமித்து வைத்தான்.
இதைக் கண்ட ஊர் பெரியவர் ஒருவர், "மாறன், நீ ஏன் முழுவதையும் கொடுக்கவில்லை?" என்று கேட்டார். மாறன் பணிவுடன் சொன்னான், "ஐயா, இப்போது எல்லாவற்றையும் கொடுத்துவிட்டால், அடுத்த ஆண்டு வறட்சி நீங்காத நிலையில், என்னால் யாருக்கும் உதவ முடியாமல் போய்விடும். என் வளம் நிலைத்திருந்தால் தான், என்னால் தொடர்ந்து பிறருக்குக் கொடுக்க முடியும்."
பெரியவர் சிரித்துக்கொண்டே, "நீ சரியாகச் செய்தாய் மாறன். ஒருவன் தன் வசதிக்கு ஏற்ப, தன் வருங்காலத்தைக் கருத்தில் கொண்டு கொடுப்பதே உண்மையான அறம்" என்றார். அடுத்த ஆண்டு மழை பெய்தபோது, மாறன் சேமித்த விதைகளால் செழிப்பான விளைச்சலைப் பெற்றான். அவன் மீண்டும் ஏழைகளுக்குப் பெரிதும் உதவ முடிந்தது.
