ఒక చిన్న గ్రామానికి పెద్దగా ఉన్న రామయ్య గారికి ఒక ముఖ్యమైన బాధ్యత వచ్చింది. గ్రామంలోని చెరువు గట్టును బలోపేతం చేయాలి. రామయ్య గారు తన ప్రాణ స్నేహితుడి కొడుకు అయిన కిరణ్కు ఈ పనిని అప్పగించాలని అనుకున్నారు. 'కిరణ్ నా సొంత మనిషి, వాడు పనిని చక్కగా చేస్తాడు' అని ఆయన నమ్మారు.
కానీ కిరణ్కు ఆ పనిలో అనుభవం లేదు. పనులు మొదలుపెట్టిన కొద్ది రోజుల్లోనే గట్టు సరిగ్గా నిర్మించబడక, నీరు బయటకు రావడం మొదలైంది. గ్రామం అంతా ఆందోళన చెందింది. అప్పుడు ఆ ఊరిలో అనుభవజ్ఞుడైన శిల్పి మధు వచ్చారు. ఆయన గట్టు నిర్మాణంలో తప్పులను గుర్తించి, సరైన పద్ధతిలో ఎలా చేయాలో వివరించారు.
రామయ్య గారు కిరణ్ మీద ఉన్న ప్రేమ వల్ల మొదట సంకోచించారు. కానీ ప్రమాదాన్ని గమనించి, కిరణ్ను పక్కన పెట్టి మధుకు బాధ్యత అప్పగించారు. మధు తన తెలివితేటలతో, ఓపికతో చెరువు గట్టును చాలా బలంగా నిర్మించారు. కేవలం బంధం లేదా అనురాగం చూసి ముఖ్యమైన పనులను అప్పగించకూడదని, ఆ పనిని చేయగల జ్ఞానం, ఓపిక ఉన్నవారికే ఇవ్వాలని రామయ్య గారు గ్రహించారు.
