சோழ தேசத்தின் ஒரு சிறிய கிராமத்தில் மாறன் என்ற ஒரு இளைஞன் இருந்தான். அவன் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் அவசரப்படுபவன். ஒருமுறை அந்த ஊரின் பெரிய கோவிலுக்குப் புதிய கோபுரம் கட்ட வேண்டிய பொறுப்பு வந்தது. ஊர் தலைவர் சிவராமன், தனது நெருங்கிய நண்பனின் மகன் கதிர் என்பவனுக்கு அந்தப் பொறுப்பைக் கொடுக்க விரும்பினார். 'கதிர் என் குடும்பத்தைப் போன்றவன், அவன் வேலையைச் சரியாகச் செய்வான்' என்று சிவராமன் நம்பினார்.
ஆனால், கதிர் அனுபவம் இல்லாதவன். வேலையைத் தொடங்கிய சில நாட்களிலேயே, கட்டுமானப் பொருட்களின் தரம் மற்றும் தொழிலாளர்களின் ஒருங்கிணைப்பு ஆகியவற்றில் குழப்பம் ஏற்பட்டது. கோபுரத்தின் ஒரு பகுதி சாய்ந்துவிடக் கூடிய நிலையில் இருந்தது. ஊரே பதற்றமடைந்தது. அப்போது, அந்த ஊரின் மூத்த சிற்பி மருதமுத்து அங்கு வந்தார். அவர் வேலையைத் தற்காலிகமாக நிறுத்திவிட்டு, முறையான திட்டமிடல், தரமான கற்கள் மற்றும் பொறுமையான மேற்பார்வை ஆகியவற்றின் அவசியத்தை விளக்கினார்.
சிவராமன் முதலில் தயங்கினார், ஏனெனில் மருதமுத்து அவருக்குத் தெரிந்தவர் அல்ல. ஆனால், கதிரின் தவறான முடிவுகளால் ஏற்படும் ஆபத்தைக் கண்ட பிறகு, பொறுமையைச் சோதித்துப் பார்த்த மருதமுத்துவிடம் வேலையை ஒப்படைத்தார். மருதமுத்து தனது அறிவாலும், நிதானத்தாலும் கோபுரத்தை மிக அழகாகவும் உறுதியாகவும் கட்டி முடித்தார். வெறும் பாசத்தால் ஒரு வேலையைத் தந்துவிடக் கூடாது, அந்த வேலையைச் செய்யத் தேவையான அறிவும் பொறுமையும் உள்ளவர்களுக்கே கொடுக்க வேண்டும் என்பதை சிவராமன் உணர்ந்தார்.
