ఒక అందమైన గ్రామంలో ఆర్యన్ అనే యువకుడు ఉండేవాడు. అతను చాలా ధనవంతుడు, కానీ అతనికి ఒక లోపం ఉంది—అతను చాలా పిసినారి. అతని దగ్గర ఎంత డబ్బు ఉన్నా, 'నేను కష్టపడి సంపాదించాను, దీన్ని ఇతరులకు ఎందుకు ఇవ్వాలి?' అని ఎప్పుడూ అనుకునేవాడు.
అదే గ్రామంలో రవి అనే రైతు ఉండేవాడు. అతని దగ్గర ఎక్కువ సంపద లేదు, కానీ అతని మనసు చాలా పెద్దది. ఒకసారి తీవ్రమైన కరువు సమయంలో, రవి తన దగ్గర ఉన్న కొద్దిపాటి పొదుపు నుండి కొంత భాగాన్ని తన పొరుగువాడైన సోము కుటుంబానికి ఆహారం కోసం ఇచ్చాడు. రవికి తన అవసరాల కోసం తక్కువ మిగిలింది, కానీ సహాయం చేసినప్పుడు అతని ముఖంలో ఒక తెలియని సంతోషం కనిపించింది.
ఒకరోజు ఆర్యన్ రవిని చూసి ఇలా అడిగాడు, 'రవి, నీ దగ్గర చాలా తక్కువ ఉంది, అయినా నువ్వు ఇతరులకు ఎందుకు ఇస్తున్నావు?'
రవి నవ్వుతూ ఇలా అన్నాడు, 'ఆర్యన్, ఇవ్వడంలో ఉండే ఆనందం వేరు. మనం ఇతరులకు సహాయం చేసినప్పుడు మన మనసు విశాలమవుతుంది. గొప్ప మనసు లేనివారు ఎంత సంపదను కూడబెట్టినా, "మేము దానం చేశాము" అని చెప్పుకునే గర్వం మరియు సంతోషం వారికి ఎప్పటికీ లభించవు.'
ఆర్యన్ ఈ మాటను అర్థం చేసుకున్నాడు. కేవలం డబ్బును పోగు చేయడం వల్ల ఉపయోగం లేదని అతనికి తెలిసింది. అప్పటి నుండి ఆర్యన్ కూడా ఇతరులకు సహాయం చేయడం మొదలుపెట్టాడు. మొదటిసారిగా అతను డబ్బుతో కొనలేని నిజమైన శాంతిని అనుభవించాడు.
